หมุดฝังกับบางสิ่งที่หายไป ที่อาจไม่เคยอยู่ในสายตา

หมุดฝังกับบางสิ่งที่หายไป ที่อาจไม่เคยอยู่ในสายตา

“การฝังหมุดก่อกำเนิดรัฐธรรมนูญที่คณะผู้ก่อการเปลี่ยนแปลงการปกครองได้ชุมนุมกันกระทำ เมื่อวันที่ 10 เดือนนี้เปนเหตุการณ์ที่จับใจตรึงใจประชาชนทั่วหน้า หมุดนั้นแทนดวงใจของบรรดาท่านวีระบุรุษแห่งวันที่ 24 มิถุนายน ซึ่งเมื่อก่อกำเนิดรัฐธรรมนูญแล้ว ก็ฝังดวงใจไว้ในรัฐธรรมนูญ ท่านเหล่านั้นไม่เพียงแต่จะก่อกำเนิด ยังตามพิทักษ์รักษารัฐธรรมนูญตลอดเสมอไปด้วย”

(กุหลาบ สายประดิษฐ์ ,2479)

______________________________________

"อาจไม่เคยอยู่ในสายตา เหมือนเธอไม่รู้ว่ากำลังหายใจ .."

ผมนึกถึงท่อนเปิดเพลงหนึ่งของคณะดนตรีโมเดิร์นด็อก พลันฮัมคำร้องไว้ในห้วงความคิด หลังเห็นปรากฏการณ์ข่าวนั้นในช่วงกลางเมษาฯ ช่วงเวลาที่อุณหภูมิการเมืองระอุร้อนเร่าไม่ต่างจากลมฤดูกาล

ด้วยไม่รู้สึกแตกต่างจากขวบปีก่อนนี้ หรือต่อให้เป็นอีกปีข้างหน้า บริเวณถนนใกล้ลานพระบรมรูปฯ เมื่อปฎิทินล่วงเข้า 24 มิถุนายน - ทุกปีจะมีภาพคณะบุคคลกลุ่มหนึ่งมาร่วมวางพวงมาลา แสดงความรำลึก ต่อเหตุการณ์เมื่อกว่าแปดทศวรรษที่แล้ว ซึ่งพบว่าสองสามปีให้หลัง การรำลึกเช่นว่านั้น เป็นที่สนใจแก่เจ้าหน้าที่ผู้เข้ามาอาสากอบกู้”ความสุข”ให้คนในประเทศเสียเหลือเกิน

แม้เกิดไม่ทัน แต่ทำไมหนุ่มสาวคราวเราจะไม่รู้ว่าสิ่งสิ่งนั้นมีอยู่ อาจด้วยศึกษาด้านประวัติศาสตร์มาบ้าง ในคลาสวิชาของมหาวิทยาลัย หรือผ่านหูผ่านตากับหนังสือหนังหาบางเล่ม

หมุดคณะราษฎร- ที่ตอกย้ำย่ำรอย การเปลี่ยนผ่านระบอบการปกครองของประเทศ เป็นอีกเสี้ยวเศษมรดกที่คณะก่อการขณะนั้นร่วมจดจารึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์การเมืองไทย

ถ้าคุณปวารณาตนเป็นเสรีชน นี่คือตัวแทนวิญญาณแห่งขบถ ที่ไม่ยอมศิโรราบต่ออำนาจเถื่อนใดๆ

ถ้านิยามตัวเองว่ายังยึดมั่นอนุรักษ์นิยม แผ่นหมุดทองเหลือง แผ่นนั้นคืออีกสมบัติชาติที่น่าหวงแหน ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าปราสาท-โบราณสถาน

หรือถ้าคุณเป็น”คนไทย” ? คงปฏิเสธกันไม่ได้ว่า นี่คือหมุดหมายหนึ่งของการเปิดสิทธิเสรีภาพของคนทั้งประเทศ เพื่อก้าวไปสู่สิ่งที่อารยะกว่า ศิวิไลซ์กว่า แม้นระยะแรกดูระหกระเหินกระท่อนกระแท่น แต่ก็เชื่อเถิดว่า ถ้าไม่ถูกตัดตอนจากอำนาจนอกกติกา เราจะเดินทางไปได้ไกลกว่านี้ และมั่นคงกว่านี้