อ่านเบิ่ง : ในแดนวิปลาส - ความเจ็บปวด บาดแผล และ ม.112

ทุกคนที่เคยต่อต้านกระเจิงหนีไปคนละทิศ เมื่อเมฆสีดำเคลื่อนตัวมาคลุมทั้งเมืองอย่างกระทันหัน มันดำกว่าที่เคยเจอ ใหญ่กว่าที่เคยคาด และคลุมทุกตารางนิ้วชนิดที่จินตนาการไม่ถึง ไม่คิดว่าพวกเขาจะกล้าถึงเพียงนี้

ความจริงในประเทศวิปริตแห่งนี้ ถูกขีดเขียนในรูปทรงของนิยาย “ในแดนวิปลาส” ความอุบาทว์-อัปลักษณ์ถูกถ่ายทอดอย่างสละสลวย-งดงาม มันคือหนังสือที่ควรได้รับการยกย่องสรรเสริญ แต่ไม่มีทางได้รางวัลแห่งอาเซียนรางวัลนั้น เพราะผู้มอบรางวัลคงไม่อยากให้หนังสือที่เป็นปฏิปักษ์ต่อตัวเองได้เฉิดฉายมีสปอตไลท์ส่อง

ภาษาที่เรียบง่ายแต่สวยงามในหนังสือเล่มนี้ ไม่ใช่ส่วนยากของกระบวนการเขียนเป็นแน่ เพราะหากจินตนาการแล้ว ส่วนที่ยากที่สุดคงหนีไม่พ้นการต้องแบกรับความรู้สึกเจ็บปวดร่วมกับตัวละครซึ่งมีเลือด มีเนื้อ ตัวละครที่ถูกพรากคนรัก บ้างชั่วคราว บ้างตลอดกาล ตัวละครที่ต้องจมอยู่กับน้ำตาทุกค่ำเช้า

ศาลสั่งจำคุก 13 ปีจากการปล่อยให้มีข้อความของคนอื่น 2 ข้อความปรากฎบนเว็บไซต์ที่เขาดูแล ตอนนั้นเองที่ฉันได้กลิ่นหวานอุ่นของความรักอวลเต็มห้อง ปนกลิ่นสาบฉุนของความสิ้นหวัง

เพราะ รัช เก่งกาจในการเก็บรายละเอียด และถ่ายทอดสิ่งนามธรรม หนังสือเล่มนี้จึงเต็มไปด้วย บรรยากาศสมจริงอันสิ้นหวัง โดยนิตินัยมันอาจเป็น นิยายดิสโทเปีย แต่ทางพฤตินัยมันคือ สารคดี เราทุกคนล้วนกำลังใช้ชีวิตอยู่ในนิยายเรื่องนี้ เผชิญสถานการณ์เดียวกันกับตัวละครเหล่านั้น ต่างเพียงบางเราอาจยืนอยู่ห่างๆ บางเราอาจเมินเฉยกับมัน

ในแดนวิปลาส เลือกหยิบฉวยบางเสี้ยวที่ไม่ค่อยมีคนได้สัมผัส บางเสี้ยวที่หนักอึ้ง และเจ็บปวดเกินกว่าจะจินตนาการ มาเล่าแบบไม่ได้ประดิษฐ์ประดอยเกินจริง เหยื่อในเหตุการณ์จากหนังสือเล่มนี้ อาจเดินสวนกับเราในตลาดที่ไหนสักแห่ง แม้เราไม่ทันได้สังเกตเห็น แต่เขากำลังแบกความเศร้าไว้บนบ่า