อ่านเบิ่ง : ในแดนวิปลาส - ความเจ็บปวด บาดแผล และ ม.112

เพราะ รัช เก่งกาจในการเก็บรายละเอียด และถ่ายทอดสิ่งนามธรรม หนังสือเล่มนี้จึงเต็มไปด้วย บรรยากาศสมจริงอันสิ้นหวัง โดยนิตินัยมันอาจเป็น นิยายดิสโทเปีย แต่ทางพฤตินัยมันคือ สารคดี เราทุกคนล้วนกำลังใช้ชีวิตอยู่ในนิยายเรื่องนี้ เผชิญสถานการณ์เดียวกันกับตัวละครเหล่านั้น ต่างเพียงบางเราอาจยืนอยู่ห่างๆ บางเราอาจเมินเฉยกับมัน

ในแดนวิปลาส เลือกหยิบฉวยบางเสี้ยวที่ไม่ค่อยมีคนได้สัมผัส บางเสี้ยวที่หนักอึ้ง และเจ็บปวดเกินกว่าจะจินตนาการ มาเล่าแบบไม่ได้ประดิษฐ์ประดอยเกินจริง เหยื่อในเหตุการณ์จากหนังสือเล่มนี้ อาจเดินสวนกับเราในตลาดที่ไหนสักแห่ง แม้เราไม่ทันได้สังเกตเห็น แต่เขากำลังแบกความเศร้าไว้บนบ่า

“

ผมถามหมอที่ชันสูตรแล้ว ที่พ่อโดนทุบหน้าจนเละ มันเกิดหลังจากที่เขาตายแล้ว อย่างน้อยเขาก็คงไม่ทรมาน ไม่มีใครรู้ว่าคำพูดของหมอจริงหรือไม่ ไม่มีใครรู้ว่าการผ่าท้อง ทุบหน้า รัดคอ สิ่งใดเกิดก่อนหลัง

ความเศร้าโศก สิ้นหวัง กัดกินหัวใจของนักข่าวแหว่งวิ้นมาแล้วนักต่อนัก ถ้าใครไหวตัวทัน อาจหนีพ้นซึ่งความชำรุดในจิตใจได้ ถ้าใครปรับตัวเก่งอาจทนอยู่กับแรงปะทะอันหนักหน่วงได้ แต่ถ้าใครอ่อนไหวไปตามแรงอารมณ์ ก็อาจบอบช้ำ บุบสลายไม่ต่างจากตัวละครในหนังสือเล่มนี้ รัชเองก็น่าจะเจ็บปวดไม่น้อยระหว่างที่เขียนหนังสือเล่มนี้ ในฐานะผู้สังเกตการณ์ใกล้ชิด ในฐานะพี่น้อง ลูกหลาน ในฐานะเพื่อนร่วมชะตากรรม

ถ้าในอนาคต ประเทศนี้เปลี่ยนไปดั่งที่ผู้รักประชาธิปไตยหวัง ในแดนวิปลาส คือ บันทึกประวัติศาสตร์ยุคเปลี่ยนผ่านที่สำคัญอีกหนึ่งชิ้น มันจะเป็นหลักฐานยืนยันว่า สิทธิ และเสรีภาพที่คนรุ่นหลังได้ใช้สอย คนรุ่นก่อนหน้าเคยต้องจ่ายด้วยชีวิตเพื่อให้ได้มันมา เมื่อคนส่วนใหญ่ของประเทศตื่นรู้ ในแดนวิปลาส จะเป็นเครื่องยืนยันว่า การกดขี่ ข่มเหงจากผู้ปกครอง ไม่ได้เป็นเพียงแค่ตำนานเมือง หรือนิทานกล่อมนอน