โฆษณา
แสงแดด, สายลม, หรือเสียงคลื่นที่ไม้แก่น ปัตตานี ไม่ได้ต่างนักหรอกกับแสงแดด, สายลม หรือเสียงคลื่นที่หัวหิน ขณะที่ใครบางคนกำลังขับรถไปหาที่นั่งเอนหลังจิบแดดบ่าย แกล้มไวน์องุ่นบนชายหาด ใครบางคนอาจกำลังถูกกระชากถูอยู่ในที่ลับตา หยดบนพื้นนั่นไม่ใช่ไวน์แดง แต่เป็นเลือด หยดบนพื้นนั่นไม่ใช่วอดก้า แต่เป็นน้ำตา
ในค่ำคืนที่กรุงเทพฯ หลังจากการทำงานอย่างเหน็ดเหนื่อย หลายชีวิตได้นอนเอนกายบนเตียงอุ่นนุ่ม ในอ้อมแขนของคนรัก แต่ที่นั่น ค่ำคืนของอีกหลายชีวิตต่างไป บ้างต้องหลับสลับตื่น บ้างต้องผวาสะดุ้ง บ้างต้องหวาดระแวงว่า ในรุ่งเช้า คนรักของพวกเขาจะถูกพรากไปจากเกลียวกอด
“จังหวัดชายแดนใต้”
ที่นั่น สิ่งที่พวกเขาปรารถนาเป็นอย่างแรกอาจไม่ใช่อาหารในจานสวย, สถานหย่อนใจราคาแพง หรือห้างสรรพสินค้ามหึมา แต่เป็นชีวิตธรรมดาที่สามารถใช้สอยได้อย่างมีเกียรติ เสมอกัน และการถูกปฏิบัติอย่างไม่เลือกปฏิบัติจากคนในเครื่องแบบ
เพราะตลอดหลายปี พวกเขาถูกจับวางในสถานะเป็นอื่นจากรัฐ ถูกยัดเยียดความเป็นศัตรู หรือกลายเป็นจำนวนนับที่ถูกรวมเป็นบันไดให้ใครบางคนปีนป่ายสู่ลาภยศ ความสำเร็จ
มองดูอีกด้านหนึ่ง พวกเขาเหล่านั้นก็ยังเป็นลูก หลาน พี่ น้อง ญาติ มิตร สามี หัวเรี่ยวหัวแรง กระปุกเงินของคนข้างหลัง คนที่รัก คนที่ผูกพันธ์ แต่หลายครั้ง เขาเหล่านั้นถูกมองจากสังคมอย่างไม่ใยดี ถูกตีตราโดยไม่เหลือโอกาสไว้ให้แก้ต่าง หรืออุทธรณ์
เรื่องอื่นจาก มหาสมุทร บุปผา
ดูทั้งหมด
โฆษณา
อ่านจบแล้ว — ร่วมแบ่งปันประเด็นนี้ให้สังคม
