
ความเห็น
Eternity Village: หมู่บ้านนิรันดร์กาลและแสงสว่างจากเบื้องบน

กฤตภัทธ์ ฐานสันโดษกองบรรณาธิการ
1 นาทีอ่าน
หมู่บ้านแห่งหนึ่งในอำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ คงเป็นที่ที่ไม่แปลกต่างนักจากชุมชนอื่นในภาคอีสานนัก การเข้ามาเป็นแรงงานพลัดถิ่น การเคลื่อนย้ายชีวิตไปตามภาวะเศรษฐกิจเพื่อหวังทำให้ปากท้องดีกว่าที่เป็นอยู่ ดูจะเป็นเรื่องสามัญของคนภูมิภาคนี้ แต่เมื่อเพ่งไปดูองค์ประกอบในชีวิตพวกเขา ระหว่างเป็นแรงงาน ต่างมีวิถีและความต้องการไม่แตกต่างจากชนชั้นกลางในเมืองที่อาศัยอยู่ เช่นเดียวกับสิ่งที่สะท้อนในนิทรรศการภาพเขียน Eternity Village จากศิลปินร่วมสมัย กฤตภัทธ์ ฐานสันโดษ ภาพที่พชรวาดเป็นความปกติที่เจื...
โฆษณา
หมู่บ้านแห่งหนึ่งในอำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ คงเป็นที่ที่ไม่แปลกต่างนักจากชุมชนอื่นในภาคอีสานนัก การเข้ามาเป็นแรงงานพลัดถิ่น การเคลื่อนย้ายชีวิตไปตามภาวะเศรษฐกิจเพื่อหวังทำให้ปากท้องดีกว่าที่เป็นอยู่ ดูจะเป็นเรื่องสามัญของคนภูมิภาคนี้ แต่เมื่อเพ่งไปดูองค์ประกอบในชีวิตพวกเขา ระหว่างเป็นแรงงาน ต่างมีวิถีและความต้องการไม่แตกต่างจากชนชั้นกลางในเมืองที่อาศัยอยู่
เช่นเดียวกับสิ่งที่สะท้อนในนิทรรศการภาพเขียน Eternity Village จากศิลปินร่วมสมัย กฤตภัทธ์ ฐานสันโดษ
ภาพที่พชรวาดเป็นความปกติที่เจือปนด้วยความไม่ปกติ เหมือนท้องฟ้าที่เป็นทั้งกลางวันและกลางคืน เป็นทั้งความจริงและเหนือจริง
พชร เล่าให้ผู้เขียนฟังว่า เขาได้รับแรงบันดาลใจจากกลุ่มแรงงานผู้ดูแลหมู่บ้านจัดสรรที่เขาพบเจอเกือบทุกครั้งที่ไปหาคนรัก แต่แรกเขาไม่ได้ตั้งใจจะนำเรื่องราวของแรงงานพลัดถิ่นมาใช้ในการวาดภาพ หากแต่เขาต้องการเข้าไปทำความรู้จักความแตกต่างหลากหลายของผู้คน
การใช้สายตาเป็นศูนย์กลาง (ocularcentricism) มาพร้อมกับการสร้างองค์ความรู้ของโลกตะวันตกที่มีต่อตะวันออกหลังศตวรรษที่ 19 นั้นยังรวมไปถึงการสร้างภาพแทน (representation) ของผู้อยู่ภายใต้การปกครอง ผ่านการทึกทักกันเอาเองในหมู่เจ้าอาณานิคม
วิธีการของพชร ตอนเริ่มแรกมิได้เป็นไปเพื่อการทำงานศิลปะภาพเขียน (painting) ซึ่งถือเป็นส่วนหนึ่งของมรดก (visual culture) ของเจ้าอาณานิคม เพราะเขาเพียงต้องการพาตนเองเข้าไปทำความรู้จักวิถีชีวิตแบบอื่นที่แตกต่างจากตนเอง แต่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ในท้ายที่สุดการสร้างผลงานภาพเขียนก็เป็นผลจากการสังเกตการณ์แบบมีส่วนร่วม (Participate observation) อันเป็นการยึดโยงผัสสะต่างๆของร่างกายไว้ที่การมองเป็นศูนย์กลาง
ผัสสะอื่นๆ เช่นการดมกลิ่น หรือการสัมผัส ถูกทำให้กลายเป็นของต่ำ เป็นวัฒนธรรมของผู้ไม่มีอารยะ ผลงานหมู่บ้านนิจนิรันดร์ หรือ Eternity Village ของพชร แน่นอนว่าผู้ชมมิได้ใช้ผัสสะอื่นๆ ในการทำความเข้าใจผลงานภาพวาด นั่นเพราะภาพวาดถูก “สร้าง” ขึ้นมาเพื่อไว้ให้ “ดู” ไม่ได้ไว้ชิม หรือสัมผัส ภาพวาดราคาแพงยิ่งจับต้องไม่ได้ ต้องถูกสงวนไว้ราวกับพระเจ้าที่มนุษย์ปุถุชนเอื้อมไม่ถึงความงดงามของพระองค์
อ่านจบแล้ว — แชร์บทความนี้
โฆษณา


