เด็กอีสานยากจนสุด ! สภาพัฒน์-ยูนิเซฟเผย เด็กไทยยังยากจนสัดส่วน 1 / 5 ในหลากหลายมิติ

สภาพัฒน์และยูนิเซฟได้พัฒนาดัชนีชี้วัดความยากจนหลายมิติของเด็ก (Child Multidimensional Poverty Index หรือ Child MPI) โดยไม่ได้นำมิติด้านการเงินของครัวเรือนมาวิเคราะห์ แต่ได้นำมิติอื่นๆ ของเด็กมาวิเคราะห์ร่วมด้วยใน 4 มิติ

ประกอบด้วย มิติด้านการศึกษาหรือการเรียนรู้ มิติด้านสวัสดิภาพเด็ก มิติด้านมาตรฐานความเป็นอยู่ และมิติด้านสุขภาพ เบื้องต้นได้นำข้อมูลจากการสำรวจสถานการณ์เด็กและสตรีในประเทศไทยปี พ.ศ.2558-2559 ใน 14 จังหวัด มาวิเคราะห์ ผลการศึกษาพบว่าประเทศไทยมีเด็กประมาณ 1 ใน 5 หรือร้อยละ 22 ที่กำลังเผชิญกับความยากจนในหลายมิติ โดยเฉพาะในด้านการศึกษาและสุขภาพ ส่วนใหญ่เป็นเด็กที่อาศัยอยู่ในเขตชนบท ภาคตะวันออกเฉียงเหนือเป็นพื้นที่ที่มีสัดส่วนความยากจนหลายมิติของเด็กมากที่สุด โดยเฉพาะ จ.กาฬสินธุ์ แต่หากมองถึงระดับความรุนแรงพบว่าภาคเหนือมีสัดส่วนสูงสุด โดยเฉพาะ จ.แม่ฮ่องสอนและตาก เป็นสองจังหวัดที่เผชิญกับความยากจนในระดับรุนแรงที่สุด ขณะที่กรุงเทพมหานครมีระดับความยากจนหลายมิติของเด็กน้อยที่สุด

ปัจจัยที่ส่งผลต่อความยากจนหลายมิติของเด็กในแต่ละภูมิภาคมีความแตกต่างกัน เช่น ภาคตะวันออกเฉียงเหนือมีปัญหาเรื่องสวัสดิภาพเด็กมากที่สุด ส่วนภูมิภาคอื่นๆ เป็นเรื่องการศึกษา เมื่อแยกตามกลุ่มอายุเด็ก พบว่าร้อยละ 42 ของเด็กอายุ 0-4 ปี เผชิญกับความยากจนหลายมิติมากที่สุดโดยเฉพาะด้านการเรียนรู้ ขณะที่กลุ่มวัยรุ่น 15-17 ปี เป็นกลุ่มที่ประสบกับความรุนแรงความยากจนหลายมิติในระดับที่รุนแรงที่สุดโดยเฉพาะด้านการเรียนรู้เช่นกัน เนื่องจากเด็กหลุดออกจากระบบการศึกษาเพื่อมาทำงานช่วยพ่อแม่ ขณะที่กลุ่มเด็ก 12-14 ปี จะพบปัญหาเรื่องสภาพความเป็นอยู่และโภชนาการด้วยสาเหตุเด็กไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ เมื่อแยกตามเพศพบเพศชายมีความยากจนหลายมิติสูงกว่าเพศหญิง

นอกจากนี้ หากหัวหน้าครัวเรือนมีการศึกษาในระดับที่ต่ำ เด็กในครัวเรือนนั้นๆ มีแนวโน้มที่จะเผชิญความยากจนหลายมิติด้วยเช่นกัน การศึกษาครั้งนี้ยังชี้ให้เห็นว่าความยากจนในเด็กในประเทศไทยลดลงอย่างมากระหว่าง พ.ศ.2548-2559 ทั้งในสัดส่วนของเด็กยากจนและระดับความรุนแรงของความยากจน สะท้อนถึงความก้าวหน้าของประเทศไทยในการแก้ปัญหาความยากจนในเด็ก อย่างไรก็ตามประเทศไทยยังต้องเร่งพัฒนาความเป็นอยู่ของเด็ก เพื่อพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ที่มีคุณภาพในอนาคต อย่างไรก็ตาม ผลการศึกษาดังกล่าวจะเป็นประโยชน์ต่อหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง โดยเฉพาะในระดับจังหวัดพื้นที่ที่จะแก้ปัญหาต่างๆ ในเด็กที่ตรงจุด.

.

.