เบียร์ไม่ขม แจ่วขม

ผมเคยมีความเชื่อว่า เบียร์ขม คือเบียร์ที่มีแอลกอฮอล์สูง ซึ่งเป็นความเชื่อที่ไม่ถูกต้อง เนื่องจากความขมของเบียร์ไม่ได้แปลผันตรงกับปริมาณแอลกอฮอล์สักกะหน่อย รสขมของมันถูกสร้างด้วย 2 องค์ประกอบหลักคือ ฮอปส์(ไม้เลื้อย ตระกูลใกล้เคียงกับกัญชา อุตสาหกรรมเบียร์ใช้ดอกฮอปส์ เป็นส่วนประกอบสำคัญ) และมอลต์(ธัญพืชที่ผ่านกรรมวิธีอบ แล้วคั่ว ขมมากขมน้อยขึ้นอยู่กับวิธีการคั่ว)

ความเชื่อที่ไม่ถูกต้องของผมอีกอย่างนึง คือ อาหารขมไม่อร่อย ผมเพิ่งรู้ตอนอายุเลยสามสิบนี่แหละว่า ลาบขม ก้อยขม คืออาหารอร่อยแบบไม่ต้องคอยให้บริษัทผลิตยางรถยนต์ที่ไหนมายืนยัน สะเดากับปลาดุกย่าง ช่างเป็นเนื้อคู่ที่ดูลงตัว กระทั่งกาแฟดำ เป็นเครื่องดื่มที่ให้ทั้งความกระฉับกระเฉง และไม่เพิ่มไขมันส่วนเกิน ให้ต้องเดินไปหาหมอ ให้เมื่อย

พี่บรรณาธิการชาวลาวที่ผมเคารพ(อายุ 70 กว่าปีแล้ว แต่ใครๆก็เรียกเขาว่าพี่) ซึ่งอพยพตัวเองไปอยู่อเมริกาบอกว่า ลาวนอก(ชาวลาวโพ้นทะเล) หาบี(ดีวัว) ทำลาบขม ก้อยขมไม่ได้ พวกเขาเลยต้องคั้นน้ำมะระสร้างความขมมาผสมลาบแก้ขัด ฟังดูแล้วก็รู้สึกสงสารคนที่อยู่ในดินแดนอันเหน็บหนาวห่างไกลแม่น้ำโขงเหล่านั้นเหลือเกิน

ขมหน่อย อร่อยแน่

เบียร์ที่ท่านเห็นในภาพคือ “ควยเอโด่ะ เบนิเอกะ อิ๊มเพรี่ยว สะหวีดท์ โพเทโท่ว์ แอ๊มเบ่อร์” คราฟท์เบียร์สัญชาติญี่ปุ่นที่มีความหอมดั่งดอกไม้ แม้ชื่อจะบอกว่าหวาน แต่ในความเป็นจริง ไม่มีเบียร์ที่ไหนหวาน

เหมือนกับคำกล่าวที่ว่า ไม่มีนักการเมืองคนไหนที่ไม่ทำให้คุณผิดหวัง ต่างเพียงแค่ จะแย่ช้า หรือแย่เร็ว