อ่านแหน่เด้อ : สงกรานต์ศรีจันทร์ ก่อนที่มันจะเป็นข้าวเหนียว

ทำให้คนบนรถมีโอกาสได้สาดน้ำใส่คนที่ออกร้านอยู่ริมทาง คนเบื้องล่างก็สามารถสาดคนที่อยู่บนรถได้ด้วยเช่นกัน เรื่องอันตรายจากรถ ก็ไม่ต้องกังวลเท่าไหร่ เพราะรถจำนวนมากที่เข้ามาในเส้นทางนี้ ขับช้ายิ่งกว่า เข็มนาฬิกาของ กกต.

“จะมีอันตรายก็แค่เดินไม่ดีแล้วถูกรถทับตีน จำได้ว่าเพื่อนผมก็เคยโดน ทับเสร็จ ก็เดินเล่นน้ำต่อ ไม่มีอะไรแตกหักเสียหาย เป็นไปได้ยังไงก็ไม่รู้”

ในความทรงจำของผม สมัยนั้น ร้านรวงที่อยู่ริมถนน มักเป็นร้านที่ถูกเปิดเฉพาะกิจ โดยเจ้าของอาคารพาณิชย์ละแวกนั้นเอง แล้วก็เป็นร้านเฉพาะกิจที่เหมือนจะไม่ได้หวังกำไรสูงสุดเสียด้วย คล้ายว่า ตั้งขึ้นมาให้เป็นกิจกรรมแก้เบื่อของสมาชิกที่มานั่งรอเล่นน้ำกันอยู่แล้วเสียมากกว่า ยิ่งหากบ้านไหนมีสมาชิกครอบครัววัยรุ่น หน้าร้านก็จะเต็มไปด้วย เพื่อนๆ ของลูกหลาน ที่ทั้งมาช่วยขายของ และช่วยร้อง รำ ทำครื้นเครง

สำหรับนักเล่นน้ำในสมัยนั้น เป็นอันรู้กันว่า ช่วงสายจนถึงบ่ายอ่อน หากอยากเล่นน้ำให้สนุก คุณต้องอยู่บนท้ายรถกระบะ และแจ้งพลขับให้วิ่งวนเวียนรอบบึงแก่นนคร เพราะ เป็นที่ที่รถขนถังเดินทางมารวมตัวกันโดยมิได้นัดหมาย ครั้นบ่ายแก่ ค่อยหันหัวรถมุ่งหน้าสู่ถนนศรีจันทร์ แต่ถ้าอยากจะเล่นน้ำให้แซ่บที่สุด ต้องลงจากรถ มาเดินเท้า

“ในวัยหนุ่ม นี่คือช่วงเวลาเดียวของปี ที่คุณจะสามารถเอามือหยาบหนาของตัวเองไปสัมผัสแก้มสาวๆ ทั้งหลายได้ แบบที่จะไม่ถูกตอบแทนคืนด้วยสันมือของพี่ พ่อ หรือผัวเขา ขณะที่สาวๆ ก็ได้ลูบแก้มหนุ่มหล่อ โดยไม่ต้องรอให้เขาเริ่มก่อนเช่นกัน”

ผ่านเวลามาหลายปี ถนนข้าวเหนียวในปัจจุบัน มีการกั้นรั้วห้ามรถเข้า มีการตรวจอาวุธด้วยเครื่องตรวจอัตโนมัติ มีการห้ามขายเครื่องดื่มมึนเมา ในทางหนึ่งก็ปลอดภัยดี แต่อีกทางก็รู้สึกไม่คุ้นเคยเท่าไหร่ เพราะ ความอนอัว อั้วรั่ว ลดดีกรีลงมากทีเดียว

“คนต่อยกัน ผมก็เคยเห็น คนชักมีดมาไล่ฟัน ผมก็เคยเจอ กระทั่ง คว้าปืนขึ้นมาควง ก็เคยพบมาแล้วเช่นกัน ที่ถนนศรีจันทร์แห่งนี้”

การต่อยกันเป็นเรื่องปกติ เพราะในวัยคะนอง บวกกับความมึนเมา การกระทบกระทั่งเพียงเล็กน้อยอาจกระตุ้นเลือดในกายให้ร้อนได้ ถ้าหมัด เท้า เข่า ศอกเฉยๆ อาจจะไม่อันตรายเท่าไหร่ และแน่นอนว่า ท่ามกลางคนที่ขาดสติ ต้องมีคนได้สติอยู่ใกล้ๆ สาวกันได้ไม่นาน ก็จะต้องมีคนจับแยกย้าย ห้ามปราม จบเรื่องจบราวกันไปในเวลาอันสั้น

จำได้ว่า ขนาดครั้งที่มีคนชัดมีดดาบยาว วิ่งไล่กัน ผู้ชมอย่างผมยังรู้สึกบันเทิงซะมากกว่า ภาพที่เห็นคือ คนเล่นน้ำ ขยายวงล้อม เพื่อดูโชว์ครั้งนั้นอย่างสนใจ เป็นการเปิดพื้นที่ไม่ใหญ่มากให้กับซามูไรคนนั้นได้แสดง แต่ทันทีที่ อีกฝ่ายกลายเป็นคาวบอยชักปืนขึ้นมาควง อีสานมุง ไทยมุง ลาวมุ่ง ก็กระเจิงแตก กระสาน ซ่านเซ็นไปคนละทิศ

“ผมนี่สับตีนแตก เหมือนคราวแข่งวิ่งผลัด สมัยเรียนอนุบาลเลยอะครับ แต่จนแล้วจนรอด ก็ไม่มีใครตาย มีดไม่ได้เปื้อนเลือด ปืนไม่ได้ลั่นไก”

ปัจจุบัน ไม่มีโชว์มวย มีด ปืน ให้ดูแล้ว มีแต่โชว์สาวห่มน้อย เต้น มีสาวหน้าสวยคอยฉีดน้ำ ตามเวทีสปอนเซอร์ต่างๆ ทั้งจากสายการบิน เครื่องดื่มบำรุงกำลัง อาหารกึ่งสำเร็จรูป บ้าบอไปไกลถึง บริษัทขายเครื่องปรับอากาศ

“ใครมันจะมาเดินเลือกซื้อแอร์ในงานสงกรานต์ก็ไม่รู้เหมือนกัน”

ตลอดสองชั่วโมงกว่าๆที่ผมเดินถ่ายภาพ ในงานสงกรานต์ถนนข้าวเหนียววานนี้ ผ่านหลายสิบเวทีซ้าย ขวา ผ่านวัยรุ่นเรือนพัน เรือนหมื่น ผมยังดีใจที่ถูกปะแป้งกับเขาด้วย แม้ผมบนศีรษะจะเริ่มหงอก หน้าจะเริ่มเหี่ยว พุงจะเริ่มใหญ่ แต่ยังรู้สึกได้เป็นขวัญใจกับเขานิดนึง

ถูกปะแป้งสองทีวานนี้ เซ็งนิดหน่อยตรงที่

“แก้มซ้ายเป็นชายหนุ่มฉกรรจ์ แก้มขวาเป็นกะเทยหุ่นล่ำสัน เท่านั้นเอง”