โฆษณา
จากความทรงจำฝั่งโขงถึงเสียงเพลงแห่งยุคสมัย
ครั้งหนึ่งในเวลาหนึ่ง- ทรงจำแรกเกี่ยวกับการฟังเพลงของประเทศชาติลาว น่าจะเป็นตอนที่ข้ามด่านช่องเม็กไปเที่ยวปากเซ วัยวันนั้น-ประเทศไทยอยู่ในช่วงจัดเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 13 ที่นอกจากกีฬาแล้วปีท่องเที่ยวรัฐบาลกำลังผลักประเทศไทยด้วยคำว่าอะเมซิ่งไทยแลนด์ คำที่ได้ยินบ่อยในช่วงเวลานั้นคือเที่ยวเมืองไทย กินของไทย ใช้ของไทย (อาจจะมีวลีร่วมใจกันประหยัดพ่วงแถม) ตามเศรษฐกิจยุคไอเอ็มเอฟ
.
แต่การข้ามไปลาวในตอนนั้น สิ่งที่ได้ยินจากเนื้อเพลงที่เปิดกันข้างทาง ก็เป็นเนื้อหาที่ว่าด้วยการท่องเที่ยวประเทศลาวเหมือนกัน อาจจะไม่ถูกต้องในเนื้อความทั้งหมด แต่ใจความเนื้อเพลง คือ " ขอเชิญมาเที่ยวเมืองลาว รัฐบาลต้อนรับอย่างดี " พอเติบโตขึ้นจึงได้รู้ว่าบทเพลงนั้นมาจากการโปรโมทการท่องเที่ยวประเทศลาวโดยรัฐบาลลาวเหมือนกัน
.
รสนิยมที่ไร้เส้นแบ่ง: เมื่อเพลงไทยกลายเป็นเพื่อนร่วมทางของคนลาว
นอกจากเพลงเกี่ยวกับการท่องเที่ยวลาวเพลงดังกล่าว ก็แทบไม่ปรากฎเพลงจากประเทศลาวให้ได้ยินอีกเลย กลับกลายเป็นเพลงไทย ที่ได้ยินได้ฟังทุกแนว หมอลำ ลูกทุ่ง ลูกกรุง สตริง ในสนนราคาแผ่นละ 10 บาท ใช่แล้วมันคือแผ่นซีดีเถื่อน ที่ขายกันเกลื่อนหลายสิบร้าน ลูกค้าที่เข้าไปซื้อส่วนใหญ่เป็นคนไทย มีลาวบ้าง ศิลปินสุดฮิตในยุคนั้น ก็มีทั้ง เบิร์ด ธงไชย,ลาบานูน,โลโซ,ไมค์ ภิรมย์พร และอีกหลากวง ทำให้รู้ว่ารสนิยมการเสพฟังของคนลาวในขณะนั้น ก็ไม่ต่างจากประเทศไทยนัก ด้วยเพราะคนที่นั่นก็รับสัญญาณโทรทัศน์และวิทยุฝั่งไทยได้ นั่นทำให้คิดตั้งคำถามว่า แล้วภูมิภาคอื่นๆของลาวล่ะเขาฟังอะไรกัน? หลวงพระบาง อัตตะปือ คำม่วน เวียงจันทน์ สะหวันนะเขต เขาจะเสพวัฒนธรรมเพลงเหมือนปากเซไหมนะ?
เรื่องอื่นจาก กองบรรณาธิการ
ดูทั้งหมด
โฆษณา
อ่านจบแล้ว — ร่วมแบ่งปันประเด็นนี้ให้สังคม
