มรณสักขีสองคอน : แค่นับถือ “คริสต์” ทำไมต้อง “ตาย”

อย่างไรก็ตาม แม้จะพยายามเซ่นไหว้เจ้าที่ตามความเชื่อแล้ว แต่อาการป่วยไข้ของชาวบ้านก็ไม่ดีขึ้น ขณะที่พวกเขากำลังจะถอดใจ และย้ายหมู่บ้านหนี ก็ได้ยินคำร่ำลือจากพ่อค้าที่สัญจรในละแวกนั้นว่า มีบาทหลวงฝรั่งที่ปราบผีได้ ชาวบ้านจึงจำเป็นต้องพึ่งพานักบวชจากต่างถิ่นให้มากำราบ “เจ้าที่” เพื่อรักษาชีวิตของชาวบ้านเอาไว้

หลังจากได้รับคำเชิญของชาวบ้าน คุณพ่อซาเวียร์ กาโก แห่งวัดหนองแสง นครพนม จึงเดินทางมาเพื่อรักษาไข้ให้แก่คนบ้านสองคอน และเผยแผ่ศาสนาไปพร้อมๆกัน เมื่อชาวบ้านหายไข้ได้จริง พวกเขาจึงสมัครใจเข้ารีตนับถือศาสนาคริสต์โรมันคาทอลิก ตั้งแต่นั้น

และนอกจาก อดีตคนไข้แล้ว บ้านสองคอนในยุคแรกยังเป็นที่รวมตัวของคนที่ถูกกล่าวหาว่าเป็น “ปอบ” ด้วย ซึ่ง คุณพ่อกาโกได้รับปอบเหล่านั้นมาดูแล โดยไม่รังเกียจ หรือแบ่งแยก ทั้งยังไถ่เอาทาสหลายคนออกมาออกมาเป็นไพร่

ดังนั้น คนที่ได้รับเมตตาจากคุณพ่อกาโก จึงหันมานับถือศาสนาคริสต์โรมันคาทอลิกตามผู้มีพระคุณ

จะ “รักชาติ” หรือ “รักศาสนา”

ในปี 2483 ขณะที่ไทยกำลังมีกรณีพิพาทกับอินโดจีนฝรั่งเศส(ลาว เวียดนาม และกัมพูชา รวมเป็นหนึ่งประเทศ) เรื่องดินแดน (กรณีพิพาทนี้ คือ ต้นเหตุของการสร้างอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิใจกลางกรุงเทพฯ)

บ้านสองคอน ซึ่งขณะนั้นมีคริสตชนโรมันคาทอลิก 800 คน ถูกใช้เป็นที่ตั้งฐานของเจ้าหน้าที่ตำรวจ เพื่อเฝ้าระวังชายแดน ไทย-ลาว เมื่อตำรวจเข้ามา ชาวบ้านถูกขอร้องให้ร่วมกันต่อสู้กับฝรั่งเศส และถูกขอให้ออกจากการนับถือศาสนาคริสต์

เหตุที่ต้องให้ออกจากศาสนาคริสต์ เพราะในตอนนั้น เกิดความเชื่อที่ว่า ศาสนาคริสต์เป็นศาสนาของฝรั่งเศส ใครที่นับถือคริสต์ คือ คนที่ฝักใฝ่ฝรั่งเศส และทรยศชาติ

ด้วยความเชื่อดังกล่าว ทำให้ คุณพ่อเปาโล ฟีเกต์ บาทหลวงฝรั่งเศส เจ้าอาวาสวัดพระแม่ไถ่ทาส แห่งบ้านสองคอนในขณะนั้นถูกเชิญให้ออกนอกประเทศ ด้วยฝรั่งเศสบ้านเกิดของท่านเป็นคู่ขัดแย้งกับรัฐบาลไทย บาทหลวงฝรั่งเศสจึงถูกมองเป็นศัตรูไปด้วย

“

แต่แม้จะไม่มีบาทหลวงฝรั่งแล้ว ชาวบ้านสองคอน ก็ยังคงไม่ยอมออกจากการเป็นคริสตังตามที่ตำรวจต้องการ

หลังจากที่ หลวงพ่อฟีเกต์ ต้องออกจากบ้านสองคอนไป ครูสีฟอง อ่อนพิทักษ์ ครูประชาบาลของโรงเรียนประจำหมู่บ้าน หนึ่งในคนที่ชาวบ้านเคารพนับถือในฐานะครูคำสอน(ผู้เผยแผ่คำสอนของพระเยซู) จึงกลายเป็นแกนนำคนสำคัญที่พาให้ชาวบ้านปกป้องความเชื่อของตนเองไว้

ทำไมแค่เป็น “คริสต์” จึงต้อง “ตาย”

นอกจากจะพยายามกดดันให้ชาวบ้านเปลี่ยนศาสนาแล้ว ว่ากันว่า ตำรวจที่เข้ามาตั้งฐานที่บ้านสอนคอน ยังกระทำพฤติกรรมหลายอย่างที่ไม่เหมาะสม รวมไปถึงการข่มขืนหญิงสาวในหมู่บ้าน

ครูสีฟอง ในฐานะผู้นำชาวบ้านจึงอดรนทนต่อสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้ เขาได้เขียนจดหมายส่งไปหานายอำเภอ เพื่อให้ดำเนินการแก้ไขเรื่องดังกล่าว แต่ว่ากันว่า จดหมายฉบับนั้นกลับไปไม่ถึงมือนายอำเภอ และไปตกอยู่ในมือของ จ่าสิบตำรวจลือ เมืองโคตร หัวหน้าตำรวจประจำบ้านสองคอน

แทนที่จะส่งต่อจดหมายให้ถึงมือผู้รับ จ่าลือได้เขียนจดหมายตอบกลับครูสีฟองเอง โดยแจ้งให้ครูสีฟองเดินทางไปพบนายอำเภอในวันที่ 16 ธันวาคม 2483 แต่ระหว่างทางจ่าลือ และเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกนาย ได้ใช้อาวุธปืนยิงครูสีฟองจนเสียชีวิต

“ต้นไม้ใหญ่ถูกโค่นแล้ว คงไม่ยากที่จะจัดการกับต้นไม้เล็กๆ” 25 ธันวาคม 2483 จ่าลือ เรียกประชุมชาวบ้านสอนคอน และประกาศให้ชาวบ้านละทิ้งศาสนาคริสต์

“พวกที่ยังอยากเป็นคริสตังอยู่ให้ยืนขึ้นเดี๋ยวนี้ พวกเราจะจัดการกับมัน” จ่าลือกล่าวในที่ประชุม

ชาวบ้านบางส่วนรับปากว่าจะเลิกนับถือศาสนาคริสต์ เพื่อรักษาชีวิตของตนเองเอาไว้ ขณะที่บางส่วน ทำสิ่งตรงข้าม

“

ไม่ทิ้งเด็ดขาด

คือ คำตอบของแม่ชี อักแนส พิลา ทิพย์สุข, แม่ชี ลูซีอา คำบาง ศรีคำฟอง, นางสาวพุดทา ว่องไว, นางสาวบุดสี ว่องไว, นางสาวคำไพ ว่องไว และเด็กหญิงพร ว่องไว

เมื่อเป็นเช่นนั้น เช้าวันรุ่งขึ้น คนทั้งหกจึงถูกสังหารที่สุสานของหมู่บ้าน ด้วยกระสุนของตำรวจ

7 ศพ ที่บ้านสองคอนจึงเป็น มรณสักขี ตามความเชื่อของศาสนาคริสต์ มรณสักขี คือ คนที่ยอมสละชีวิตเพื่อรักษาความเชื่อทางศาสนาเอาไว้

ต่อมาในวันที่ 22 ตุลาคม 2532 สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 จึงได้ประกาศให้ 7 คริสตังที่เสียชีวิตเพราะการมรณสักขีได้เป็นบุญราศี หรือ คนที่ได้ขึ้นสวรรค์ และสามารถขอพรจากพระผู้เป็นเจ้าแทนมนุษย์บนโลก