โฆษณา
-1-
ในวันหนึ่งของฤดูฝนที่ฝนตกไม่ปกติ อากาศวันนั้นไม่แรงร้อนเท่าไหร่ เพราะเมฆแข็งขันกระจายกำลังเต็มท้องฟ้า มันบังบดพระอาทิตย์อันร้อนแรงไว้เบื้องหลัง ผมเดินทางไปยังห้องประชุมแห่งนั้นด้วยรถรับจ้างสาธารณะ ศีรษะของผมแยกออกเป็นสองซีก เลือดไหลนองเป็นทาง ด้วยราคาค่าโดยสารที่สูงกว่าธรรมดา ภาษาชาวบ้านร้านตลาดเรียกสิ่งที่เกิดขึ้นกับผมว่า ถูกฟันหัวแบะ เพราะ สามล้อติดเครื่องยนต์คันนั้นเรียกเงินจากผมถึง 200 บาท สำหรับระยะทางที่สั้นกว่าระยะมินิฮาล์ฟมาราธอน
นี่คือ นครหลวงเวียงจันทน์ เมืองที่เทคโนโลยีพัฒนาไปไกลกว่าอุดมการณ์ทางการเมือง
วันนั้น คนลาวเขามีประชุมกันระหว่างนักพัฒนาเพื่อสังคม ความจริงผมเป็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญ แต่ผมบังเอิญโชคดีได้เป็นผู้ติดสอยห้อยตามวิทยากรมาจากประเทศไทย วิทยากรที่ถูกเรียกให้มาบรรยายแนวคิดบางอย่างเรื่องสิ่งแวดล้อม ผมจึงมีโอกาสได้นั่งอยู่ในวงสนทนาของปัญญาชนลาวแบบ Unfortunately
ใครสักคนในงานหล่นคำพูดกับผมว่า นี่เป็นการประชุมร่วมกันอย่างจริงจังครั้งแรกของพวกเขาเหล่า CSO (Civil Society Organization) ความคิดเบื้องต้นของการประชุมนี้ พวกเขาตั้งใจจะเชิญตัวแทนจากรัฐบาลมาร่วมด้วย แต่เมื่อได้ไตร่ตรองเหตุผลอย่างถ้วนถี่แล้ว ก็เห็นควรว่า ไม่เชิญจักดีกว่า เพราะหากมีคนของภาครัฐมาร่วม การเสวนาที่มีแต่เรื่องปัญหาเป็นหลักครั้งนี้ จะทำได้แบบไม่เต็มที่นัก
เรื่องอื่นจาก กองบรรณาธิการ
ดูทั้งหมด
โฆษณา
อ่านจบแล้ว — ร่วมแบ่งปันประเด็นนี้ให้สังคม
