คนอีสานเฮ็ดหนัง: บทสนทนาระหว่างพี่โจวอ่ะครับกับผู้กำกับวันหมาหอนที่ค่ายลูกเสือ

.

พี่โจว : คำถามแรก ทำไมในหนังที่คุณทำต้องมี กะเทย ผี คนอีสาน ทำไมไม่เอาคนแคระ คนขาด้วนมาด้วย ?

พิรุณ : อันนี้ผมต้องตอบให้ดูฉลาด ใช่ไหมครับ

พี่โจว: ท้ายที่สุดอาจจะเป็นสูตรสำเร็จ ของอุตสาหกรรมหนังทุนนิยม ?

พิรุณ: แต่ก่อนผมเป็นผู้ช่วยผู้กำกับ เอาตัวเองไปอยู่ในกองถ่ายหนังแบบอาร์ตๆ เลยนะ ไม่ขอเอ่ยชื่อละกันว่าเป็นหนังของใคร เคยอยู่ในกองหนังอาร์ตๆ ของคนทำหนังฝั่งประชาธิปไตย และคนทำหนังฝั่ง กปปส.

.

เราก็เห็นว่ามันมีความเอาคนเสื้อแดงมาเป็นเครื่องมือ สมมติพี่โจวเป็นคนเสื้อแดงใช่ไหม แล้วก็เห็นว่าภาพลักษณ์ของคนเสื้อแดงเป็นแบบนี้ แทนที่จะเล่าว่าคนเสื้อแดงเป็นยังไงตรงๆ ไม่เอา เอามาเป็นสัญญะทางการเมืองแล้วเอามาบิดให้มันดูลึกซึ้งมากกว่าที่เป็น จริงๆเสื้อแดงอาจจะ ไม่มีอะไรลึกซึ้งขนาดนั้นไง เขาจ้างกูมาม๊อบ กูก็มา แต่ว่าในหนังมันจะถูกทำให้เป็นภาพสะท้อนของการต่อสู้ของชนชั้น ผมก็เลยรู้สึก

"อิหยังวะ"

.

ดังนั้นพอมาทำหนังเรื่อง วันหมาหอนที่ค่ายลูกเสือ ผมเลยทำให้มันออกมาเป็นเรื่องพื้นๆ ของกองถ่ายหนัง แล้วในความเป็นจริงกองถ่ายหนังมันมีคนอีสานนะ เวลาคนอีสานเจอกันที่อยู่ในกองอ่ะ เขาสั่งให้ยกไฟ แบกสเตจ เขาก็พูดเป็นอีสาน แต่พอเจอผู้กำกับเขาก็จะพูด พี่สวัสดีครับ แต่ลับหลังเขาอาจจะพูดว่า " บักห่ามึง เอ้ย " อะไรแบบนี้ ก็เลยเข้าใจว่าเขาเป็นแบบนี้ ก็คือพอพูดออกสื่อด้วยกันเขาจะใช้ภาษาพูดเป็นภาษากลาง แต่เวลามันบ่นมันตกใจกลัวผีอะไรแบบนี้ เขาจะพูดเป็นภาษาอีสาน(หัวเราะ)

.

ส่วนกะเทย อันนี้ไม่ได้เป็นความตั้งใจ คือนายทุนเขาบอกว่าเอากะเทยคนนี้ให้มาเล่น ผมเลยอ่ะ งั้นเอามาเล่นก็ได้ ก็คือบุ๊กโก๊ะ ซึ่งเขาเป็นคน Nice มาก สั่งอะไรก็ทำได้ตามขอบเขต ไม่โวยวาย แต่เราก็ไม่รู้จะเอามาเล่นบทอะไรก็เลย เอามาเล่นเป็นตัวเองซะ นั่นคือบุ๊คโกะเล่นเป็นดาราที่ชื่อบุ๊คโกะ แต่เป็นดาราเรื่องเยอะ เป็นดารารับเชิญในกองถ่าย แล้วโดนคนในกองถ่ายแกล้ง แกล้งไปแกล้งมาก็เลยรู้สึกแบบมึงแกล้งกูเกินไปแล้วนะ มันก็ไม่พอใจมันก็โวยวาย แล้วมันก็เกิดเหตุการณ์บานปลายในหนัง

.

The Isaander : (แทรก) วันหมาหอนที่ค่ายลูกเสือใช้งบไปเท่าไหร่ ?

.

พิรุณ : นายทุนบอกว่า หลักล้านบาท ซึ่งไม่รู้เลยจริงๆ ว่าใช้หมดหรือเปล่า สถานที่ใช้สถานที่จริง ที่จังหวัดระยอง ซึ่งคาดเดาว่าน่าจะไม่ได้จ่ายค่าสถานที่ มีแค่ทีมไฟที่เป็นมืออาชีพแต่ว่าเป็นทีมไฟราคาถูกนะ ส่วนตัวโปรดิวเซอร์หลักที่ทำผมเคยทำงานด้วย (เรื่องก่อนหน้านี้) เขาไม่มาร่วมงานกับผมแล้ว เลยไปหานักเรียนฟิล์มป.โทมาเป็นโปรดิวเซอร์แทน ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นเพราะ จะได้ไม่ต้องใช้เงินเยอะ เพราะการจ้างโปรดิวเซอร์มืออาชีพมามันแพง

.

พี่โจว: ค่าตัวคุณได้เท่าไหร่ในการกำกับหนังเรื่องนี้ ?

พิรุณ : ค่าตัวนี่จ่ายผมไม่ครบ รวมสองเรื่องกับก่อนหน้าผมนับได้ประมาณ แสนกว่าบาท ตอนนี้ยังไม่จ่ายและผมคิดว่าเขาคงไม่จ่าย

พี่โจว: รวมแสนกว่าบาท แล้วเขาจ่ายก่อนหน้าไปเท่าไหร่ ?

พิรุณ: ผมจำตัวเลขที่จ่ายไปแล้วไม่ได้จริงๆ ประมาณห้าหมื่นมั้ง แต่ที่ค้างอยู่ประมาณแสนหนึ่ง อันนี้ยังไม่รวมว่าหนังได้กำไรเท่าไหร่แล้วมาแบ่งเปอร์เซ็นอะไรแบบนี้นะ อันนี้เฉพาะค่าตัว ยังไม่ได้ ยังได้ไม่ครบ อย่างตอนเอาไปฉายที่เขมร หรือพม่าหรือลาว ที่ไหนอีกบ้างก็ไม่รู้ มันต้องได้เงินดอลลาร์มาก้อนหนึ่ง พูดง่ายๆ สมมติพี่โจวจะทำหนังเรื่องหนึ่ง

.

พี่โจวเพลย์เซฟด้วยการคิดทุนสร้างไว้ก้อนหนึ่ง แล้วคิดเลยว่า ไปขายต่างประเทศ สมมติไปขายเขมรตรงนี้ ไปขายพม่าตรงนี้ คุ้มทุนแล้ว ขายเมืองไทย ยังไงก็คือกำไร นี่คือหลักคิดของนายทุน

ผู้ร่วมวงสนทนา: แล้วมันไปขายต่างประเทศได้ชัวร์ขนาดนั้นเลยเหรอ ?

พิรุณ: มันเป็นเรื่องคอนเนคชั่นด้วย และอีกอย่างเทียบกันด้วยเรื่องคุณภาพหนังไทยกับหนังประเทศนั้นๆ ยังต่างกันมาก เขาเลยต้องซื้อเรา ละครไทยคนลาวยังดูอยู่ทุกวันนี้

.

พี่โจว: คือคุณก็ดูหนังอินดี้ หนังอะไรมาเยอะ ทำไมต้องมาทำวันหมาหอนที่ค่ายลูกเสือ อยากพิสูจน์ตัวเองว่าแมส ความคิดของตัวเองดี เราจะสอดแทรก คาฟคา สอดแทรก ชิเช็ก หรือเอาเควนติน ทารันติโน เข้าไปในหนังบ้าง ?

.

พิรุณ: พี่โจวอย่าไปคิดแบบนั้น ไม่ว่าจะเป็นคนทำหนังอาร์ต หรือคนเป็นผู้กำกับ บางทีเราก็เลือกไม่ได้ เราอยากมีงานทำ เขาให้ทุนเรามาทำเรื่องหนึ่ง แล้วเราจะไปบอกว่า เฮ้ย! พี่ให้ทุนผม ผมจะทำชิเช็คเว้ย ไม่ให้ ผมก็จะไม่ทำ เราเลือกไม่ได้แบบนั้น แต่คือว่าเขาจะเดินมาเลย ถ้าเราไม่ทำ เขาก็จะเอาไปให้คนอื่นทำ สมมติพี่อยากชิเช็คมากเลย อยากเก๋มากเลย แต่นายทุนบอกกูมีงานลาวๆแบบนี้ให้มึงทำ ถ้ามึงไม่ทำกูให้ไอ้โจวทำนะ แบบนี้เอาไหมล่ะ เราอยากได้งาน เราก็ต้องทำ

.

พี่โจว: พูดถึงผู้กำกับทางอีสานบ้าง ประเด็นการเลือกทำหนัง คนอย่างเจ้ย อภิชาติพงศ์ เขาเลือกได้ อย่างคุณนี่ถือว่าเป็นปลายแถวไหม ?

พิรุณ: ถ้าพี่เอาคนอีสานอย่างเจ้ย มาเปรียบเทียบ มันก็เหมือนกับคนที่ประสบความสำเร็จแล้ว กับผู้ชายต้อยต่ำ

.

พี่โจว: นี่รับจ้างสัมภาษณ์ให้ Isaander ปกติเขาจะไปสัมภาษณ์คนอีสานที่ประสบความสำเร็จ แต่นี่คือสัมภาษณ์คนที่ล้มเหลวไง ?

พิรุณ: ไม่ใช่ๆ ตอนผมทำวันหมาหอนที่ค่ายลูกเสือเสร็จ อันนี้อย่าหาว่าขี้โม้นะ ผมทำเสร็จ ผมรู้ว่าผมแน่กว่าผู้กำกับหนังอาร์ตชื่อดังอีก อันนี้พูดเรื่องจริง ความรู้สึกตอนนั้นผมโพสต์เฟซบุ๊กด้วย เพราะผมรู้สึกว่าผมมีเงินเท่านี้ ผมมีทรัพยากรเท่านี้ ผมทำเสร็จได้ขนาดนี้ละ มันจะลึกซึ้งไม่ลึกซึ้งอะไรก็ช่างเหอะ แต่ทำได้แล้วไง เอาผู้กำกับชื่อดังมาทำ ก็ทำแบบผมไม่ได้ เข้าใจไหม

.

พี่โจว: จากที่ดูหนังเกรด A และใฝ่ฝันจะทำแบบนั้น สมมติทำแบบ Mr.Zero(ชื่อภาษาไทยว่า คนหมายเลขศูนย์-กำกับโดย นัชชา ตันติวิทยาพิทักษ์ และชวัลรัตน์ รุ้งแสงเจริญทิพย์ ได้รางวัลดุ๊ก (ภาพยนตร์สารคดียอดเยี่ยม) ปี 2016) ได้รางวัล วันหนึ่งต้องลดระดับมาทำเกรด B หรือหนังแมส รู้สึกยังไง ?

.

พิรุณ: ตอนแรกก็คิดชั่งใจ แต่ก็อยากทำ มารู้สึกบ้างตอนที่เขาเริ่มด่าหนัง คือเราไม่รู้หรอกตอนทำเสร็จ แต่ก็โดนถล่มหนักจากทั้งนักวิจารณ์หรือเพจเฟซบุ๊กต่างๆ ถ้าเป็นเพลงซีเปีย นี่คงอารมณ์แบบ กูไปฆ่าพ่อมึงหรือ อะไรแบบนี้ แต่ก็ไม่ได้ว่าหรอก เขาด่าก็ด่าได้ ข้อดีอย่างหนึ่งคือมันยังมีคนดู อาจจะพูดปลอบใจตัวเองก็ได้คือ มีคนดู ได้เงิน ก็ยังโอเค ดีกว่าไม่มีใครพูดถึงมันเลย

.

ผมก็เห็นคลิปในยูทูปพูดถึงหนังผมเหมือนกัน หนังมึงเหี้ยมาก ส้นตีน ถามความรู้สึกก็คือเศร้า แต่ก็ยังดีกว่าไร้ตัวตน แต่ที่เจ็บใจในเรื่องนี้ที่สุดคือ มันไม่ได้ตังค์(ค่าจ้าง) พูดกันในแวดวงทำหนัง เขียนบทเรื่องหนึ่งบางคนได้สามแสนนะ ผมกำกับด้วย เขียนบทด้วย ทำสองเรื่อง ยังได้ไม่ถึงแสนห้าเลย และได้ไม่ครบด้วย

.

พี่โจว: แบบนี้ทำให้คุณท้อไหม กับการทำหนังไทย บางคนเอากล้องดิจิตัลตัวเดียว ทำแล้วโด่งดังก็มี คุณต้องไปรับใช้นายทุน มีกองถ่ายหนัง ดูนักแสดง หรือจัดการอะไรต่างๆ เจ็บตัวมากที่สุดแล้วในหนังเรื่องนี้ ?

.

พิรุณ: มีคนเจ็บตัวมากกว่าผม เสียความรู้สึกมาก คนๆ นั้นถึงกับร้องไห้ในกองถ่ายเลย คือถ้าพูดถึงกองถ่ายหนังของไทย มันยังไม่ได้เป็นอุตสาหกรรมแบบฮอลลีวู้ด ที่มีการจ้างงาน มีการเซ็นสัญญาชัดเจน แต่ของไทยมันมีลักษณะคำว่า ช่วยๆกันหน่อย ซึ่งเป็นคำที่แย่มาก และส่วนใหญ่ไม่ได้ตังค์ด้วย

.

พี่โจว: บทสัมภาษณ์นี้จะเรียกร้องสิทธิ ให้พวกกองถ่ายหนัง คนทำหนังสักหน่อยบ้างไหม ?

.

พิรุณ: เรื่องขัดแย้งของนายทุน ผู้กำกับโปรดิวเซอร์ บางทียังดูเป็นสิ่งเล็กน้อย ถ้าเทียบกับเรื่องสวัสดิการในกองถ่าย อย่างเช่นช่างไฟหรือฝ่ายแบกหาม มันเทียบได้กับงานกรรมกรเลยนะ แล้วก็ความปลอดภัยไม่มี สมมติวันหนึ่งน๊อตหลุดแล้วเครนตกใส่หัวอย่างนี้ ก็ตายสิ ก็แค่หาคนใหม่ อันนี้ไม่ได้ปิดบัง มันเกิดขึ้นในอุตสาหกรรมหนังไทยจริงๆ ถ้าคุณเป็นช่างไฟ จัดไฟอยู่แล้วฝนตก ก็ต้องจัดให้ได้ ถ้าไฟดูดแล้วตาย ก็ตายไง ก็หาคนใหม่เฉยๆ เป็นอย่างนี้มันน่าเศร้า

.

พี่โจว: มันเป็นความเหี้ยม ตอนคุณเป็นผู้กำกับคุณเหี้ยมแบบนี้ไหม ?

พิรุณ: : ก็ไม่ถึงขั้นนั้น เพราะงานถ่ายหนังมันต้องทำทุกวัน แล้วเงินที่ครอบคลุมมาถึงความปลอดภัยคน มันไม่ได้มีมาก แล้วก็รู้สึกว่าเราทำกับเขาเหมือนคนงานก่อสร้าง เราจะได้ยินเรื่องอุบัติเหตุการตายจากงานก่อสร้างบ่อยๆ มันก็เหมือนๆ กันเลย ประเด็นมันอยู่ตรงนี้มากกว่า ซึ่งการถูกดูแล ถูกให้ความสำคัญระหว่างคนงานระดับนี้จะต่างจากดารามาก

________________________________________________

พิรุณ: พี่โจว ยังไม่รู้ วงการหนังไทย เป็นวงการที่โกงกันเยอะมาก เช่น กรณีมีคนมาบอกให้เราทำหนัง บอกว่าหาเวลา หารอบฉาย ที่คานส์ไว้แล้ว เห็นคนนั้นคนนี้มันดังไหม เราจะดังและรวยเหมือนมัน คือเป็นการขายฝันด้วยแหละ เด็กจบใหม่ๆ จะโดนหลอกเยอะมาก ไปหว่านล้อม ไปบอกว่าเดี๋ยวพี่จะทำให้น้องเป็นแบบนี้ แบบนั้น น้องจะดัง น้องจะรวย แล้วเด็กมันจะรู้อะไร มันไม่เคยทำงาน จู่ๆ จะได้เป็นผู้กำกับ ได้ไปยืนสั่งคนอื่น ทำไมจะไม่เอา

.

พอโดนดึงเข้ามาปั๊บ อ่ะ! มึงเขียนบทมา เอ๊ะ ! พี่ว่าร่างแรกมันยังไม่ดีว่ะ ทำไปแก้ไป สักพักเด็กทวงถามว่าเมื่อไหร่จะได้ทำสักที คนพวกนั้นก็จะบอกว่า บทมันยังไม่ดีน้อง อย่างโน้นอย่างนี้ หาข้ออ้างชักแม่น้ำทั้งห้าใส่ เช่นประโยคที่ว่า รู้ไหมว่าเงินมันไม่ได้หาง่ายๆ นะรู้เปล่า อดทนหน่อยสิ อดทนหน่อย อะไรประมาณนี้ สุดท้ายกลายเป็นว่าเด็กที่พกความฝัน ความหวังว่าจะได้ทำหนัง กลับถูกหลอกใช้ ไม่ก็หลอกเอาบทไปขาย หรือหลอกให้ทำจ๊อบอื่นที่เงินน้อยกว่า

.

มีแบบหนึ่งที่เลวร้ายพอกัน คือคนบางจำพวกที่ไปหากินกับพวกนายทุน สมมติพี่โจวเป็นนายทุนต้องการมีหน้าตาในสื่อสาธารณะ ผมเป็นโปรดิวเซอร์ ที่ต้องการทำมาหาแดกกับพี่โจว ก็จะชวนมาทำหนัง แล้วขายว่า พี่จะได้ออกสื่อกับดารา ได้เดินพรมแดง ได้ไปงานสุพรรณหงส์ ก็ขอเงินไปทำก้อนหนึ่ง แล้วมันหายไปสักพัก พี่ก็รู้สึกไม่ดีเลย เงินตั้งเยอะ เลยโทรไปทวงว่า เอ๊ะ! เมื่อไหร่หนังเอ็งจะเสร็จ ก็บอกว่าติดขัดนู่นนี่แล้ว ดึงเช็ง หลังๆ ก็ไม่รับสายเลย

ที่ว่ามาทั้งหมดนี้ ถ้าไปถามคนทำหนังคนอื่นเขาไม่บอกหรอก แต่เป็นเรื่องธรรมดามากในแวดวง แต่เราพูดในที่นี้คนดีๆ ในวงการมันก็มีเหมือนกันนะ เป็นเรื่องธรรมดาที่มีดีมีแย่

.

พี่โจว: แล้วอยากให้กำลังใจอะไรคนทำหนังอีสานไหม ?

พิรุณ: ตอนนี้วงการหนังอีสานน่าจะป๊อปสุดแล้ว เอาไอคอนแรกเลย อย่างพวกทำหนังไทบ้านเดอะ ซีรี่ย์ เราต้องยอมรับว่าหนังจากภาคอื่นมันก็มี แต่ก็ไม่ป๊อป อย่างหนังเรื่องเทริด หรือมหาลัยวัวชนของทางใต้ ซึ่งสิ่งที่คนทำหนังยุคนี้ควรต้องตระหนักรู้คือ คนที่ดูหนังทุกวันนี้ไม่ใช่คนรุ่นผู้ใหญ่ แต่เป็นวัยรุ่น คนที่จะเสียเงินเข้าโรงหนังส่วนมากคือคนกลุ่มนี้ กลุ่มนี้เป็นนักศึกษา ไม่ได้หาเงินเอง ได้ตังค์จากพ่อแม่ ก็เอามาซื้อความผ่อนคลายผ่านการดูหนัง ซึ่งถ้าเราทำหนังเจาะกลุ่มเป้าหมายวัยรุ่นได้ น่าจะรวย

.

พี่โจว: ความสำเร็จของหนังไทบ้านคืออะไร ?

พิรุณ: มันเข้าถึงคน มันไม่ได้พยายามครอบคนด้วยทัศนคติอะไร มันเล่าด้วยความจริงใจ อย่างเราเห็นหนัง GDH มันก็จะครอบงำทัศนคติเราด้วยคนเมือง ชนชั้นกลาง แต่มันไม่มีเสียงของคนแว๊นซ์รถ หรือแบบ จาลอด ในไทบ้านเดอะซีรี่ย์ มันยังมีตัวละครที่มีเซ็กส์กลางทุ่งนา มันอาจจะดูอ่อนไหวในความคิดผู้ใหญ่ แต่ความจริงมันเป็นแบบนั้นไง เด็กเขาก็จะหาหนังที่มันพูดภาษาเดียวกับเขา

.

พี่โจว: แล้วจุดอ่อนคือไร ?

พิรุณ: มันขายวัฒนธรรมคนต่างภาคมากไม่ได้ มันขายคนรุ่นที่โตเลยวัยนั้นไปแล้วไม่ได้ เพราะเขาจะมองว่าในหนังมันทำอะไรของมันวะ

.

ขณะที่วัยรุ่นคนเมือง วัยคนออฟฟิศเขาสามารถดูหนังแบบ Friend Zone ดูรู้เรื่องนะ แต่พวกเสพงานของไทบ้านอ่ะ มันไม่ได้อินกับความแอบรักเพื่อนแล้ว เขาไปถึงขั้นเย็ดกันแล้ว จะมาเฟรนด์โซน งี่เง่าอะไรวะ ไม่ได้อินกับการไปต่างประเทศแล้วก็รักกัน คือมันพาฝันสำหรับคนชั้นกลาง

.

พี่โจว : คนอีสานคือ เจอกันในสถานีอนามัย แล้วมา ต๊าบๆๆ กันเลยหรือเปล่า ?

สมานฉันท์: มันไม่เคยมีในภาพจำของคนอีสาน พี่เคยเห็นหนังชาวนาเย็ดกันไหม เย็ดกันบนเถียงนา มันไม่มีน่ะ หนังฮอร์โมนก็เป็นฮอร์โมนของคนกรุงเทพอ่ะ สมัยเด็กเราไม่ได้มีประสบการณ์แบบนั้น ขับมอเตอร์ไซด์เป็นแก๊งๆ เปิดโรงแรมไกลๆ ไว้เย็ดกันอะไรประมาณนี้

.

พิรุณ: แต่โมเดลแบบไทบ้าน มันมีข้อดีอย่างคือ การที่คนอย่างจาลอด หน้าตาแบบนี้ ทรงผมแบบนี้ ไปอยู่ในหนัง GDH คงเป็นได้แค่ตัวประกอบ พอมาอยู่ในหนังไทบ้านนี่ เลยเป็นที่ยืนของเขาไปเลย เพราะบางทีคนหน้าตาไม่ดี ก็มีเมียสวยไง แต่จุดสำคัญของเรื่องคือต้องทำนางเอกให้สวยนะ ถ้านางเอกหน้าเหี้ย หนังก็เหี้ยไปด้วยเลยนะ

พี่โจว: พระเอกหน้าอีสานได้ แต่นางเอกต้องเสริมดั้งมาหน่อย ?

พิรุณ: ต่อให้เราพูดกันว่า อีสาน Natural เท่าไหร่ เราก็ยังครอบกันด้วยกรอบแบบหนึ่ง เราต้องการนางเอกสวยไง

คือตอนนี้ถ้าเราตั้งโจทย์หนังอีสาน ต่อให้ทำหนังแบบ แหยม ยโสธร ออกมา มันก็ Out ไปแล้ว มันขายไม่ได้แล้ว มันต้องพาฝันคนระดับหนึ่ง ต่อให้เราสะท้อนความจริงแค่ไหน ก็ต้องพาฝัน พาคนออกไปจากโลกความเป็นจริงได้บ้าง เพราะในความดิบเรียลทั้งหลายของไทบ้าน ใจความมันก็ยังเป็นหนัง Rom-Com (โรแมนติคคอมเมดี้) อยู่ดี

.

คือชีวิตจริงเราไม่สามารถมีเมียสวยได้ เราเลยต้องการเติมเต็ม เราเหมือนบักจาลอด ที่เฝ้าฝันว่าจะมีผู้หญิงสวยโปรไฟล์ดีให้เลือกได้ตั้งสองคน ความดีงามของไทบ้านอีกอย่างคือ เขาพยายามแทรกวัฒนธรรมผ่านหนัง ตอนแรกอาจจะดูเป็นหนังตลก แต่เขามีจุดมุ่งหมายบางอย่างที่อยากเล่า แต่ต้องทำเป็นตลกไปก่อน เพราะไม่งั้นจะขายไม่ออก และเด็กๆ ที่อินก็เพราะมันอยู่ในยุคสมัยของเขา เขามีแฟนกันแบบนี้ เคยแว๊นมอเตอร์ไซด์ไปเย็ดกันแบบนี้ เคยเลิกกับแฟนแบบนี้ เคยคิดถึงแฟนเก่าแบบนี้ มันเป็นเรื่องร่วมสมัยของสังคมอีสาน เขาเลยอินกับมันง่าย

.

พี่โจว: พูดถึงความรักในอีสาน มีคนใน Isaander กำลังเขียนเรื่องเมียฝรั่ง แต่ผมไปสนในคนหนึ่ง คนเดนมาร์ก ที่เขาให้สัมภาษณ์ว่า อย่าไปตัดสินความรักของเขา ระหว่างเมียคนอีสานกับฝรั่ง เรื่องรักเพราะให้เงิน ?

.

สมานฉันท์: ก็มันเรื่องจริงนี่พี่ เรื่องจริงเปล่า บ้านผมมันมีบริษัทหาเมีย หาผัวฝรั่ง เศรษฐกิจของอีสานก็ผลักดันให้คนเหล่านี้ออกมาทำสิ่งแบบนี้ด้วย ถึงที่สุดถ้าเขารักกันด้วยเงินมันก็ไม่ได้ผิดนะ

ข่าว

คุณอาจสนใจอ่านเพิ่ม

ม่วนซื่นหน้าฝน...เที่ยวอีสานสวยกว่าที่คิด พร้อมรับส่วนลด 100 บาท เมื่อจองตั๋ว บขส. ออนไลน์ (ประชาสัมพันธ์)

0 จะกลับบ้าน ไปเที่ยว หรือไปทำงานที่ภาคอีสาน ช่วงนี้ บขส. มีโปรโมชันสำหรับผู้ที่จองตั๋วออนไลน์ เพียงใช้โค้ด BUSXBKS100 ก็รับส่วนลด 100 บาท เมื่อซื้อตั๋วตั้งแต่ 500 บาทขึ้นไป เพื่อสนับสนุนการเดินทางในช่วง Green Season บริษัท ขนส่ง จำกัด (บขส.) จึงจัดแคมเปญ "ชวนเที่ยวอีสาน หน้าฝน" มอบส่วนลด 100 บาท สำหรับผู้โดยสารที่จองตั๋ว บขส. ผ่านช่องทางออนไลน์ที่ให้บริการโดย ไทยรูท ดอทคอม เพียงใช้รหัส BUSXBKS100 เมื่อจองตั๋วโดยสารมูลค่าตั้งแต่ 500 บาทขึ้นไป ก็สามารถรับส่วนลดได้ทันที ตั้งแต่ 1–31 กรกฎาคม...

อ่านบทความนี้ต่อ→

พี่โจว: งั้นเราจบกันเรื่องนี้ก่อน

พิรุณ: เห็นว่าพี่โจว สนใจพวกโอเคร้านลาบ กับปรีปรัมมุย อยู่ช่วงหนึ่ง ?

พี่โจว: นั่นไม่ใช่อีสาน ออกแนวเขมรไปเลย ตอนนี้กำลังรวบรวมน้องๆ สายอินดี้ ไว้ล้อเลียนพวกทำหนังอาร์ตเท่ๆ

_________________________________

พี่โจว: คุณรู้สึกน้อยใจบ้างไหม ที่เป็นคนอีสานแต่พูดอีสานไม่ได้ อยากทดแทนบุญคุณอะไรคนอีสานบ้างไหม ?

พิรุณ: พูดตรงๆ ผมรู้สึกว่า ผมไม่ใช่คนอีสาน ผมเป็นคนเจ๊ก คนในเมือง แต่ถ้าไปเจอคนอื่นในภูมิภาคอื่น ถ้าเขาบอกว่า มาจากอุดรฯ เหรอ ทำไมพูดลาวไม่ได้ อ้าว! ไอ้เชี่ย ก็กูพูดไม่ได้ จะให้กูทำไง แต่ฟังออกนะ ที่บ้านไม่ได้พูด

.

พี่โจว: เสียใจไหมที่เป็นคน อีสาน ที่เขาเอ็นดูเรามากเป็นพิเศษ ?

พิรุณ: ไม่เคยเจอนะ

พี่โจว: เพราะนักประชาธิปไตยเขาจะเอ็นดูภูมิภาคนี้เป็นการพิเศษ ?

สมานฉันท์: มันจะมีบางกลุ่มที่เชื่อการปลดแอกของความเป็นคนลุ่มน้ำโขง ทั้งที่ เอาเข้าจริงทุกภูมิภาคก็มีคนแบบนี้อยู่ มันมีกบฏผีบุญ แต่มันก็มีกบฏเงี้ยว กบฏหะยีสุหลง เรายกย่องกันเกินไปว่าอีสานเป็นกบฏกว่าภาคอื่น ทั้งที่ภาคอื่นก็มีเหมือนกัน

.

พิรุณ: แต่มันมีบางคนที่คิดว่า คนภูมิภาคอีสานต้องหน้าตาบล็อกเดียวกัน ต้องหน้าตาเหมือนหม่ำ จ๊กมก บางทีผมไปเจอเพื่อน เจอผู้หลักผู้ใหญ่ บอกว่ามาจากอุดรฯ ครับ เขาตอบว่า หน้าไม่เห็นเหมือนคนอีสานเลย เราก็จะงงว่า กูต้องหน้าเหมือนหม่ำเหรอ แสดงว่าเขามีภาพจำว่าคนอีสานต้องมีโหนก มีกราม ดั้งหักอะไรแบบนี้ป่าววะ

สมานฉันท์: แล้วคนอีสานเป็นคนตลกจริงไหม ?

พิรุณ: ตลก จริง

สมานฉันท์: มันมีข่าวหนึ่งที่ คำรณ หว่างวังศรี ไปทำที่ภาคอีสาน แล้วไปเจอคนงานมาจากใต้ ก็แซวเขาว่า ระวังโดนวางระเบิดนะ อย่ามาวางระเบิดแถวนี้นะ ก็เป็นดราม่า ช่วงหนึ่งในพันทิป แต่มันสะท้อนว่า ทัศนติเขามองคนใต้เป็นคนโหดร้าย ส่วนคนอีสานเป็นคนตลกที่พูดแซวได้ คนภาคเหนือถูกมองว่าขายตัวงี้ คือทุกภูมิภาคทั่วโลกมันมีเรื่องสเตอริโอไทป์อยู่ คนไอริชเป็นคนขี้เมางี้

______________________________________

พิรุณ: พูดถึงการทำหนังกับการลงทุน เวลาทำหนังเขาคิดต้นทุนทุกอย่างไว้หมดแล้ว ว่าจะเอาใครมาแสดงหรือต้นทุนเท่าไหร่ อย่างเอาซันนี่มา สมมติจ้างมาสามล้าน เขาต้องคิดแล้วว่าต้องได้คืนแน่นอน สังเกตง่ายๆว่าอย่างค่าย GDH เขาแทบไม่เอาดาราโนเนมมาแสดงเลย เพราะการเอาดารามามันต้องคำนึงถึงเรื่องกระแส ความดึงดูดต่อกลุ่มคนดูว่าเอามาเล่นแล้วเขาอยากจะดูไหม คือกลุ่มคนพวกนี้เขามาจากสายหนังโฆษณา เขาก็มีกลยุทธ์มีการสำรวจตลาดไว้แล้ว เนื้อเรื่องแบบไหนจะเหมาะกับคนแบบไหน หรือจะเปลี่ยนแปลงการรับบทบาทของดาราให้น่าสนใจยังไง เขาวางไว้หมดแล้ว

.

พี่โจว: เพื่อทำเงิน ?

พิรุณ: เพื่อทำเงิน อย่าลืมว่ามันคือพาณิชย์ศิลป์ ลงทุนไปแล้วมันต้องได้อะไรกลับมา แต่ว่าอย่างเราไม่ได้เท่ขนาดนั้นหรอก เราไม่ได้มีการวางแผนขนาดนั้น เราคิดแค่ว่า โอ้วกูได้เรื่องมาแล้ว ได้เรื่องของค่ายลูกเสือมาทำ มันเฮี้ยน มันดัง มันน่าขายได้

.

พี่โจว: ทำไมนายทุนเรื่องนี้ต้องเลือกคุณ ?

พิรุณ: ก่อนหน้านี้มันมีโปรเจคหนึ่งมาก่อน แล้วผมทำกับเขา หนังแมสๆนี่แหละ หนังที่บอกว่าเอาชีวิตสมา (สมานฉันท์ - หนึ่งในผู้ร่วมบทสนทนา) มาทำ พอเสร็จเรื่องนั้นก็ว่างอยู่ครึ่งปี แล้วจังหวะได้มาเจอเรื่องของคุณหมี(หมี เพื่อนผี นักเล่าเรื่องผีขวัญใจแฟนรายการ The Ghotst Radio)ที่เขากำลังจะเอามาทำหนัง แต่อาจจะเป็นทุกขลาภก็ได้ที่ได้มาเจอกันแบบนี้ (คุณหมีเจ้าของต้นขั้วเรื่องวันหมาหอนที่ค่ายลูกเสือ)

.

พี่โจว: ทำไมเขาต้องโปรคุณหมี ?

สมานฉันท์: เขาดังจริงนะ เป็นเซเลปเรื่องผี

พิรุณ: ไม่ต้องโปรโมทอะไร แค่รู้ว่าค่ายลูกเสือ คนที่ตามเรื่องนี้ก็แทบจะฮือฮาแล้ว อย่าลืมว่าคนไทยเป็นคนที่ชอบฟังเรื่องน่ากลัวอยู่แล้วไง ยิ่งเรื่องนี้มันมี สถานที่จริง มีรูปปั้น มีเรื่องเล่า แล้วมันมีทั้งคนไปลองของมาก่อนหน้านี้ด้วย ด้วยปัจจัยหลายๆอย่างมันก็มีผลให้ทำเงินได้สองล้านแหละ หนึ่งคนรู้จัก สองมันเป็นเรื่องที่ดังที่สุด และบังเอิญคุณหมีก็ยอมมาเล่นด้วย

.

พี่โจว: ตอนแรกคนคาดหวังว่าอาจเป็นแบล์วิช โปรเจค เลยประมาณนี้ไหม ?

พิรุณ: คนคาดหวังแบบเนื้อเรื่องธรรมดา คือมีผีลูกเสือ มีผีที่วิ่งขึ้นมาจากน้ำ ไปชนกับข้าวแตก แต่พอคนไปดูปุ๊ป ไอ้เชี่ยแม่งแบล์วิช ? แถมยังไปล้อเลียนเขาอีก

คือความตั้งใจแรก นายทุนเขาบอกว่า เฮ้ยพวกเรา เราไปสถานที่จริงกัน เอากล้องไปถ่าย เจอผีก็เจอ ไม่เจอเดี๋ยวก็ไปว่ากันอีกที (แต่คือมั่นใจมากว่าต้องเจอดี) พูดแค่เนี้ย ตอนแรกเราฟังก็คิดว่า ไปถ่ายวีดีโอเหรอ มันจะเป็นหนังได้ไงวะ คือนายทุนเขาไม่ได้พูดเลยว่าเราจะทำหนังโดยอิงจากเรื่อง เพียงแต่พูดว่า เดี๋ยวเราจะไปสถานที่นี้ ทำหนัง เจออะไรก็ถ่ายเลย ซึ่งเราก็เอา

.

ตอนหนังฉาย ผมไปนั่งอยู่ในโรงหนังที่อุดรฯ เป็นโรงแถวชานเมือง เจอคนข้างๆบ่น หนังไม่สนุกเลย แต่คนชมก็มี ดูจบ เห็นเดินมาคุยข้างนอก เขาพูดถึงการตระหนักว่าถ้าหลงอยู่ในป่าแบบนั้นจะทำยังไง

The Isaander: ความน่ากลัวของหนังเรื่องนี้คืออะไร ?

พิรุณ: ก็คือเวลาอาถรรพ์มันเล่นงานเรา อย่าง แอนนาเบล์เขาจะเดินเรื่องแบบนึง คือให้ตัวละครเดินไปมืดๆแล้วเจอผี แต่นี่เป็น Candid หลอกให้เราเชื่อว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเป็นความจริง

.

พี่โจว: คนจะไปดูหนังคุณเพิ่มอีกแสนคน จากบทสัมภาษณ์นี้

พิรุณ: มันไม่มีคนลงยูทูปเรื่องนี้ไง นายทุนเขาก็ไม่ได้ทำแผ่นเรื่องนี้

กลับไปเรื่องโรงหนัง คือเรื่องวันหมาหอนที่ค่ายลูกเสือมันยังอยู่ได้ตั้งสามอาทิตย์นะ อย่างแรกคือมันมีกระแสพูดถึง คือตอนนี้อุตสาหกรรมการทำหนัง ไม่ได้อยู่กับคนทำหนัง มันอยู่กับโรงฉายหนัง ซึ่งมีอยู่แค่สองเจ้า

.

ถ้าพี่โจวเอาหนังมาฉายแล้วกระแสไม่ดี ตอนแรกผมอาจจะให้หนังพี่ สามรอบต่อวัน หลังๆอาจจะเหลือรอบเดียวแล้วเหลือตอนบ่ายสอง เหลือตอน 11 โมง ใครจะมาดูหนังพี่วะ ?

จากนั้นก็อยู่ได้เต็มที่อาทิตย์เดียวแล้วก็หายไป หนังอีสานอิสระหลายเรื่องถูกลืมไปจากความจำของคน ล่าสุดหนังอย่าง หน้าฮ่าน ที่เป็นหนังอินดี้ ถ้ากระแสไม่แรงพอโรงหนังก็ไม่เอาแล้ว อย่างไทบ้านฯ ยังพอไหว แต่ถ้ามาแบบโนเนม ดาราก็ไม่ขาย เนื้อเรื่องชนชั้นกลางก็ไม่ดู วัยรุ่นก็ไม่ดู เขาก็จะไล่ไปไกลๆเลย เรื่องอะไรที่เขาจะเอาโรงที่เสียบอเวนเจอร์ได้มาให้คุณวะ อันนี้พูดกันตามตรงนะ

.

The Isaander : เคยได้ยินมาว่า บางเรื่องสองวัน ก็หลุดจากโรงแล้ว ?

พิรุณ: ใช่ หนังเข้าวันพฤหัส ถ้าวันศุกร์เงียบ วันเสาร์อาทิตย์เละปุ๊ป คือจบละ แล้วคิดดูคนทำหนังนั้นลำบากรากเลือด ฉายได้สามวัน โคตรเศร้าเลย

.

ที่เราอยู่ได้สามวีก ส่วนหนึ่งเพราะกระแสด่าด้วย คนเลยอยากรู้ ส่วนหนึ่งคนต่างจังหวัดก็ดู คนต่างจังหวัดที่ไม่ได้เล่นอินเทอร์เน็ตนะ แล้วเขาไม่ได้มาสนใจฟีดแบ็คในโลกโซเชี่ยล เขาไม่ได้อ่านเพจรีวิวหนัง แล้วพวกได้เงินคือพวกสายหนัง สมมติว่าพี่เป็นคนทำหนัง พี่ขายให้สายหนังสายอีสาน ที่เขาครอบคลุมพื้นที่อีสานทั้งหมด รายได้มาจากกรุงเทพ กับเชียงใหม่

.

สมมติได้สองล้านสามแสน แบ่งกับโรงคนละครึ่ง เหลือหนึ่งล้านหนึ่งแสนห้าหมื่น ยังไม่รวมหักค่าอะไรจากโรงหนัง แต่ถ้าเป็นอีสาน คือการขายขาดเลย สมมติเขาซื้อหกหมื่น เขาจะไปฉายกี่รอบ กี่วีกเขาก็รับเละ แต่คนทำหนังได้เงินแค่หกหมื่น พวกสายหนังน่ะรวย ยิ่งเอาไปฉายกลางแปลงได้อีกด้วย

.

พี่โจว: ขณะที่คุณก็เคยวิจารณ์หนังมาเหมือนกัน ตอนหนังวันหมาหอนที่ค่ายลูกเสือออกไป แล้วคุณโดนเพจวิจารณ์ให้ 0 คะแนน หน้าคุณเสียไหม ?

พิรุณ: ก็มีเพจดังๆด่าเยอะ และคนแชร์เป็นหมื่น แต่ในจุดนั้น รู้สึกแค่ว่า แม่ง เมื่อไหร่ กูจะได้เงินวะ ส่วนเรื่องบทวิจารณ์ตามเพจ ความรู้สึกแรกคือโกรธอยู่แล้ว แต่ก็ตอบโต้นะ บางเพจใหญ่เขาก็ไม่ได้โปรโมทให้เราด้วยความว่าเป็นหนังดี แต่ออกเชิงประชดประชัน เสียดสี กึ่งๆแนวเสียบประจาน ผมยังไม่ได้ว่าอะไร ก็ไปตอบ ประมาณว่า ผมขอโทษครับ ให้โอกาสผมหน่อย หนังผมแย่ ก็ไม่เห็นเป็นอะไร

ก่อนหน้าที่มีเสียงวิจารณ์ไม่ดี นายทุนก็ให้ไปติดต่อเพจวิจารณ์ในเชิงขอร้อง ว่าวิจารณ์ซอฟท์ๆ ลงหน่อยได้ไหม อันนี้ผมไม่ได้ว่านายทุน เพราะเขาต้องการทำหนังให้ได้เงิน มันมีเรื่องเหี้ยอย่างหนึ่งคือ พวกเพจวิจารณ์มันไปคุยกันข้างหลัง ว่าหนังก็กาก ยังไม่ให้พวกเขาวิจารณ์ อะไรแบบนี้ แต่คนพวกนี้ผมไม่ให้ราคา เพราะมันเป็นการพูดลับหลังและเสียบประจาน ผมไม่โกรธนะจะด่าหนังผมก็ได้ แต่มาทำพฤติกรรมแบบนี้มันกระจอก

.

พี่โจว: คุณรู้จักคนวิจารณ์หนังจากเพจเหล่านั้นหรือเปล่า ?

พิรุณ: ไม่รู้จัก แต่คือเวลาเราทำหนังเรื่องหนึ่ง ต้องมีเพื่อนแชร์มาให้เราดูอยู่แล้ว ว่ามีเพจนั้นเพจนี้เขาวิจารณ์ไว้

พี่โจว: ปัญหาที่คุณเจอคือ เขามาด่าคุณมากไปหรือเปล่า ?

พิรุณ: นั่นไม่ใช่ปัญหา แต่วิธีการที่ผมไม่ชอบคือการเอาคนอื่นมาพูดลับหลัง เอาเรื่องในมุ้งมาพูดข้างนอก แล้วมาหัวเราะกันเองเชียร์กันเอง แล้วบอกว่า หนังแม่งก็กากจริงๆ มาขอกูไม่ให้วิจารณ์ทำไม คือต่อให้ผมเป็นเพจหนังผมก็ไม่ทำแบบนี้ เพราะพฤติกรรมมันทุเรศไง

.

พี่โจว: แล้วช่วงนั้นคุณดาวน์ไปกี่วัน ?

พิรุณ: ผมไม่ดาวน์ ผมด่าเลย ผมด่าลงเฟซบุ๊กเลย

พี่โจว: คุณมาให้อภัยพวกนี้ได้ในกี่เดือน ?

พิรุณ: ทุกวันนี้ก็ยังไม่ให้อภัย

พี่โจว: ที่ถาม เพราะพวกนี้มาอยู่ด้วยการที่ต้องวิจารณ์พวกคุณ ถ้าไม่มีงานพวกคุณเขาก็ไม่มีงานของเขาเหมือนกัน ?

พิรุณ: ก็เข้าใจอยู่ เพราะการมีเพจพวกนี้ขึ้นมา บางทีถ้าจะเป็นกระแสของเพจเขา ก็เพราะมีหนังเหี้ยๆเรื่องหนึ่งขึ้นมา แล้วก็มาด่าด้วยคำพูดจาที่แบบว่า สาแก่ใจคนอ่านมาก

.

พี่โจว: ตอนคุณยังไม่ได้ทำหนังเอง แล้วอยู่ในแวดวงวิจารณ์หนัง คุณเคยวิจารณ์แบบหนักๆบ้างไหม ?

พิรุณ: ไม่เคยแบบที่เขาทำกับผม ผมเป็นคนทำหนังด้วย ต่อให้หนังมันเหี้ยที่สุด มันก็มีข้อดีอะไรบางอย่าง ผมพูดเปรียบเทียบง่ายๆ สมมติมีหนังเรื่องหนึ่ง ที่ตอนผมอยู่มหาลัยฯ ผมอาจจะดูไม่รู้เรื่อง พอโตขึ้นคุณมีประสบการณ์มากขึ้น มีทัศนะคติที่เปลี่ยนไป แล้วกลับมาดูอีกครั้ง ก็เลยเข้าใจว่าเขาจะสื่อถึงอะไร

.

พี่โจว: คุณคิดว่าที่เขาให้ 0 คะแนน เพราะเขาคาดหวังหนังของคุณมากไปหรือเปล่า ?

พิรุณ: คนวิจารณ์เขารู้อยู่แล้วหนังห่วย คือเขาเข้าไปดูเพื่อจะเอาความห่วยมาเอ็นเตอร์เทนคนอ่าน เอาความห่วยมาให้อ่านแล้วลูกเพจสนุกใช่ไหมละ เปรียบเทียบแบบหมาๆ หน่อย คือเหมือนเอาความพิการของพี่โจวมาล้อเล่นเป็นเรื่องขำ คนบางคนมันเป็นแบบนี้นะ เหมือนเอาข้อด้อยของแต่ละคนมาทับถมและสนุกสนานกัน แต่ผมรู้ว่าตรงนั้นไม่เป็นไรผมยังไม่โกรธ แต่ผมจะโกรธเรื่องที่พูดกันลับหลัง และอีกเรื่องคือเรื่องไม่ได้เงิน

.

พี่โจว: พวกทำหนังอาร์ตมักจะเสนอว่า รัฐไทยควรสนับสนุนหนังอาร์ต แต่นายทุนที่ให้เงินคุณมาทำโคตรดีเลยเพราะเขาไม่สนใจเรื่องนี้ ประเด็นคือ โจวชิงหมาเกิด ไม่ได้อยากเสียภาษี มาให้คนทำหนังอาร์ต ดูดคXย กันป๊าบๆๆ เราก็อยากดูหนังที่ต่อสู้กัน แล้วคนที่เคยทำหนังทั้งหนังอาร์ตแบบคนดูไม่รู้เรื่อง หรือหนังวันหมาหอนที่ค่ายลูกเสือ แบบนี้ความสุขของคนทำหนังคืออะไร ?

.

พิรุณ: ได้เงิน ปัจจัยหลักของผมนะ อันนี้ไม่โลกสวยด้วย คือถ้าได้ร้อยล้าน ผมแม่งโคตรดีใจเลย แล้วถ้าได้ร้อยล้าน ต้องแบ่งกูนะ ไม่ใช่ร้อยล้านเอาไปคนเดียว อย่างที่สอง มีคนดูแล้วรู้สึกมีทัศนคติกับเรื่องบางอย่างเปลี่ยนไป

.

พี่โจว: แต่ผมอยากจะบอกว่า คนไปดูหนังคุณก็บุญแล้ว

พิรุณ: ไม่ใช่ คือในอารมณ์คนทำ เขามีศรัทธาแบบนั้นจริงๆ อันนี้ไม่โลกสวย ผมอยากพูดแทนคนทำหนังทุกคนเลย คนทำหนังทุกคนเขามีแพชชั่นอะไรที่อยากจะเล่า ถ้าอย่างงั้นจะมาเหนื่อยตรากตรำบากหน้าไปขอเงินขอทุนชาวบ้านเขามาทำหนังเพื่ออะไร

.

พี่โจว: แต่สิ่งที่คุณเล่ามาก่อนหน้านี้คือคุณสามารถไปแอบนั่งฟังคนที่นินทาหนังคุณในโรงได้ นี่มันมีความสุขมากที่สุดของผู้กำกับ คือเราได้ไปอยู่ในจุดนั้นที่มีคนด่า คนชมเรา ท้ายที่สุดคือเราไปนั่งเบาะแดงๆในโรงหนัง แม้จะมีบางคนหลับในโรง แต่คุณก็ได้เห็นว่าหนังคุณกำลังเล่นอยู่ คุณผ่านจุดนั้นมาแล้ว

พิรุณ: ใช่ครับๆ

#TheIsaander #คนอีสาน #คนอีสานเฮ็ดหนัง #วันหมาหอนที่ค่ายลูกเสือ #พิรุณอนุสุริยา #บทสนทนาระหว่างพี่โจวอ่ะครับกับผ้กำกับวันหมาหอนที่ค่ายลูกเสือ

#พี่โจวอ่ะครับ #อย่ารอง #ต่อเลย #อุดรธานี #หนังอินดี้ #หนังอาร์ต #ไม่ได้มาเพราะโชคช่วย — at ร้านลาบป๋าจ่อย รัชดาซอย3.