บทเพลงของคนเเรมทาง:เราต่างมาพบพานเพื่อเเปรเปลี่ยนเป็นความทรงจำ

บทเพลงของคนเเรมทาง: เราต่างมาพบพานเพื่อเเปรเปลี่ยนเป็นความทรงจำ

หากวันนี้ยังเดียวดายอยู่พึงระลึกไว้เถิดว่า นี่จะเป็นรุ่งเช้าหรือค่ำคืนสุดท้ายของความโดดเดี่ยว

“บทเพลงของคนเเรมทาง” บทกวีปี 2557-2565 8 ปีของการกลับมาเพื่อคนเดินทางที่เดียวดายหรือกำลังเดียวดาย

นี่เป็นสัมผัสเเรกที่อยากเขียนถึงหนังสือสักเล่มเเม้ไม่เคยมาก่อน ซึ่งตัวข้าพเจ้าพบหนังสือเล่มนี้ทันทีเมื่อค้นกองหนังสือของมิตรสหายที่จะออกเดินทางสู่ต่างแดน

“บทเพลงของคนเเรมทาง” หากพินิจเพียงภาพ ข้าพเจ้าคิดเอาเองว่า เป็นหนังสือที่น่าเก็บไว้ ด้วยขนาดเเละการออกเเบบ ภาพหญิงสาวถือหนังสือทาบมือไว้ที่อก บนภาพปกนั้นเป็นใคร ข้าพเจ้ามิได้สนใจ ณ ช่วงเวลานั้นเเต่เตะตาเเละน่าเปิด

ทำไมนะหรือ ท่านลองนึกภาพตัวเองถือหนังสือเล่มนี้ขนาดพอดีมือใต้ร่มไม้สิ คงดูดีไม่น้อย เเละเเสนเย้ายวน ส่วนเนื้อหาเพิ่งได้ดูอีกทีว่าเป็นบทกวี เเน่นอนว่าไม่เคยอ่านเป็นเล่มจริงจังเเบบนี้เเน่

เเต่แปลกเป็นหนังสือเล่มน้อยที่รู้หน้าที่เป็นอย่างมาก ปกหลังที่คอยเชื้อเชิญ ยังคงหนักเเน่นเน้นย้ำพร่ำเรียกหาข้าพเจ้าว่า”คุณจะไม่มีวันเดินเดียวดาย” หากได้เปิดอ่าน

นี่ไม่ใช่การเขียนเพื่อเเนะนำหนังสือ และไม่อาจเรียกเช่นนั้นได้ หากเเต่เป็นเพียงตัวหนังสือที่อยากฝากเรื่องราวของตัวมันเองที่ได้พานพบกับข้าพเจ้า

“บทเพลงของคนเเรมทางสัมพันธ์กับตัวข้าพเเละเพื่อนได้อย่างไร” ข้าพเจ้าขอสารภาพด้วยความสัตย์ซื่อกับผู้อ่าน ขณะนี้หยดน้ำจากดวงตาทั้งสองข้างของข้าพเจ้าได้ไหลรวมเป็นหนึ่งเดียวกับสวนอักษรเสียเเล้ว

หลังข้าพเจ้าทราบข่าวถึงการเตรียมเดินทางไปเรียนต่อที่สหรัฐอเมริกาของเพื่อนรักในเร็ววัน ข้าพเจ้ารู้สึกยินดีเป็นที่สุดต่อความสำเร็จของมิตรสหาย เเละไม่อาจปิดบังความรู้สึกเศร้าด้วยรักเเละคิดถึงได้เช่นกัน

เมื่อถึงคราวจากลา “เราต่างมาพบพานเพื่อเเปรเปลี่ยนเป็นความทรงจำ” ข้าพคงมิอาจโอบกอดเธอไว้กับตัวได้เช่นเดิม หากจะหาสิ่งใดยึดเหนี่ยวจิตใจในยามนี้คงมีเพียงหนังสือ “บทเพลงของคนเเรมทาง” ของเพื่อนยากที่คงอยู่ ฝากไว้ซึ่งบทกวีที่เข้ามาผูกผสานเเละขับกล่อมเรื่องราวระหว่างเราให้คุกกรุ่น ประดุจคอยย้ำเตือนสิ่งดีเเละขับไล่ความเงียบเหงา