โฆษณา
นานเวลานั่งอยู่ผู้โดยสาร
รถรางผ่านชานชาลาที่หงอยเหงา
เคยผู้คนนับร้อยเริ่มน้อยเงา
ชราพลบซบเซาอัสดง
ใครที่คอยโบกไม้ป่ายธงปลิว
สัญญาณฉิวสลับเฉื่อยบัญชาส่ง
แต่ละรางละรางอย่างบรรจง
เมื่อเห็นธงนิ่งชูอยู่ตรงนั้น
แรกขบวนชวนกันกระโดดฉับ
ขึ้นไปจับกระชับราวก้าวมุ่งมั่น
ด้วยสองขาสองมือคือประจัญ
หนึ่งสมองปองปั้นอนาคต
เอาแผ่นฟ้าแผ่แทนต่างแผนที่
ลิขิตแผนชีวีชี้กำหนด
ร่วมรู้เห็นเส้นทางของรางรถ
เป็นทางยศไปปลดแอกแปลกชะตา
เส้นทางทอดตลอดยาวคราวยากเย็น
ใครมองเห็นเส้นแห่งแสวงหา
ใครมองเป็นเส้นผ่านกาลเวลา
ให้แคลนคลอนอ่อนล้าแต่แรกไป
อ่านจบแล้ว — แชร์บทความนี้
โฆษณา
