บทกวี : ผู้โดยสาร

ใครมองเป็นเส้นผ่านกาลเวลา

ให้แคลนคลอนอ่อนล้าแต่แรกไป

จะทบทวนชวนกันยังทันลง

ชุมทางธงโบกจอดอยู่ใกล้ใกล้

หวูดร้องครางแต่รางรถยังทอดไกล

ทนไม่ไหวใจท้อจึงขอลง

คิดถึงบ้านงานเก่ายังเนาอยู่

กับไปสู้หน้ากรำทำงานส่ง

งวดชนงวดยังดีกว่าชี้ธง

ไม่รู้พงดงผ่านสะท้านทาง

จอดนิ่งนานชานชาลายิ่งเงียบเหงา

ยังเพื่อนเก่าไถ่ถามความเหินห่าง

ยังจุดหมายปลายฝันนั้นรกร้าง

จะไปสร้างสรวงสวรรค์วิมานใด

หวูดรถรางครางคลั่งเสียงดังก้อง

ไม่สอดคล้องกับจังหวะที่เคลื่อนไหว

คืนเหน็บหนาวใครหยิบฟืนใครยื่นไฟ

ใครสุมแรงโถมใส่หัวขบวน

เมื่อชีวิตอาจสั้นกว่าเส้นทาง

ขึ้นรถรางแล่นไปไม่อาจหวน

ผู้โดยสารบางคนวนทบทวน

ปล่อยเรรวนบนรางให้ค้างใจ

บทกวี จากอาคม คำภูษา นักเขียนจากโครงการบ่มเพาะนักเขียนหน้าใหม่ สำนักงานศิลปวัฒธรรมร่วมสมัย ปี 2562 #TheIsaander #Isaan #Isaannews #อีสานเด้อ #อีสาน#ข่าวอีสาน #ดิอีสานเด้อ #บทกวี #กวีอีสาน #อาคม #คำภูษ #ศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย