
โฆษณา
>ลาภปาก .... เป็นคำอีสานที่ใช้เรียกเมื่อได้กินสิ่งที่พิเศษ มักใช้ในวาระพิเศษหรือเหตุการณ์พิเศษ...
รากศัพท์คำว่า ลาบ นั้นเกี่ยวโยงกับ ลาภปาก ที่อาจจะแปร่งมาจาก โชคลาภ ที่คนอีสานพูดเกี่ยวข้องกันหรือไม่นั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน
เอาเป็นว่าลาบอีสานต่างกับลาบเหนือ ลาบอีสานส่วนประกอบหลักต้องมีข้าวคั่ว ดี และ เนื้องัว ส่วนลาบเหนือนิยมควายและมีพริกป่นเครื่องเทศเป็นเอกลักษณ์
จะว่าไปถ้าจะบอกว่าลาบแบบไหนคืออีสานแท้ คงต้องมานั่งเถียงกันยาว ปล่อยให้นักประวัติศาสตร์นักอาหารศาสตร์แม่น้ำโขงศาสตร์ อะไรพวกนี้เขามาชี้แจ้งแถลงไขดีกว่า
ลาบคืออาหารที่หากินได้ยากในอดีต มักใช้ในงานสำคัญ เช่นงานบุญประเพณี งานแต่ง งานบวช งานศพ เป็นต้น
การกินลาบ ก้อย ซอยจุ๊ ของคนอีสานเป็นธรรมเนียมหนึ่งที่คนอีสานเอาไว้ใช้ในวาระพิเศษ
ถ้าจะล้มงัวตัวหนึ่งต้องงานใหญ่ ก่อนที่เงินตราจะมาเป็นสิ่งสำคัญของอีสาน งัวหรือควายเป็นสิ่งที่มีคุณค่าในการใช้แลกเปลี่ยนกัน ตอนเด็กได้ยินคำเล่าของผู้เฒ่าว่า ที่นาโคกนาดอนนี้ใช้ควายแลกมาสามตัว ที่ดินงอกต่อบ่ได้ แต่งัวควายออกลูกได้
ในยุคหนึ่งที่ภาคอีสานมีความผูกพันธ์กับวัวควาย แบบบ้านในอดีตคนอีสานจะใช้ใต้ถุนเป็นคอกวัวควาย ทำให้ตั้งทำบ้านสองชั้น เอาควายล่ามไว้ใต้ทุนบ้าน
ก่อนแต่มาคนอีสานใช้ควายในการทุ่นแรงงาน ไถนา ลากเกวียนไว้สำหรับเดินทางขนสิ่งของทำให้เนื้อควายไม่เป็นที่นิยมมากนั้นเนื่องจากความผูกพันธ์ เจ้าของควายหรือครอบครัวที่เลี้ยงควายจะไม่กินเนื้อควาย ทำให้วัวมีราคาแพง
โฆษณา



